မိမိကိုယ္ကို အခ်စ္ခင္ဆံုးလို႕ သိနားလည္ရင္ ေကာင္းေကာင္းေစာင့္ေရွာက္တယ္လို႕ ဆိုရေလာက္ေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ပါ ။ ပညာရွိဟာ အရြယ္ ၃ ပါးမွာ တစ္ပါးပါး၌ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္ကင္းေအာင္ ေဆးေၾကာသုတ္သင္ပါ ။
( ဓမၼပဒ ၊ အတၱ၀ဂၢ ၊ ၁ ေဗာဓိရာဇကုမာရ၀တၲဳ )
ေလာကသတၱ၀ါေတြဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အခ်စ္ဆံုးပဲဆိုတာကို တခ်ိဳ႕က နားလည္သေဘာ မေပါက္ဘဲ ရွိေနတတ္ၾကပါတယ္ ။ ကိုယ့္ရဲ႕အခ်စ္ဆံုးဟာ အျခားသူ တစ္ေယာက္ေယာက္လို႕ ထင္ျမင္ ေနတတ္ၾကပါတယ္။ ' အတၱသမံ ေပမံ နတၱိ ၊ မိမိအေပၚ ခ်စ္တဲ့အခ်စ္နဲ႕တူတဲ့ အခ်စ္မရွိတဲ့ ' ဆိုတဲ့ စကားကို သတိမမူမိဘဲ ရွိေနတတ္ၾကပါတယ္ ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တကယ္ခ်စ္တတ္သူဟာ ကုိယ့္ကိုယ္ကို ေကာင္းေကာင္း ေစာင့္ေရွာက္ရပါမယ္ ။ ကုိယ့္ကိုယ္ကို ေစာင့္ေရွာက္မယ္ဆိုျပီး တိုက္အထပ္ထပ္မွာ တံခါးအလံုပိတ္ကာ အေစာင့္အေရွာက္ေတြ ခ်ထားေပမယ့္လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေစာင့္ေရွာက္သည္ မမည္ေသးပါ ။
လူဆိုရင္ စြမ္းႏိုင္သမွ် လွဴ ၊ သီလေစာင့္ ၊ ဘာ၀နာပြားမွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေစာင့္ေရွာက္သည္ မည္ပါတယ္ ။ ရွင္ ရဟန္းဆိုရင္ ပရိယတ္ ၊ ပဋိပတ္အလုပ္ကို အားထုတ္မွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေစာင့္ေရွာက္သည္ မည္ပါတယ္ ။ လူ၀တ္ေၾကာင္ေတြဟာ ပထမအရြယ္မွာ အေပ်ာ္အပါးမ်ားလို႕ ကုသိုလ္မလုပ္ႏိုင္ရင္ မဇၥ်ိမအရြယ္မွာ မေမ့မေလ်ာ့ဘဲ ကုသိုလ္လုပ္ရပါမယ္ ။ မဇၥ်ိမအရြယ္မွာ သား သမီး မယား ေမြးျမဴေနရလို႕ ကုသိုလ္မလုပ္ႏိုင္ရင္ ေနာက္ဆံုးအရြယ္မွာ ကုသိုလ္လုပ္ကိုလုပ္ရပါမယ္ ။ ဒါမွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခ်စ္တဲ့လူလို႕ ဆိုႏိုင္ပါတယ္ ။ အရြယ္သံုးပါးလံုးမွာ ေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ရင္ေတာ့ ပိုျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခ်စ္တတ္သူျဖစ္ပါတယ္ ။
ရွင္ ရဟန္းဟာ ပထမအရြယ္မွာ စာသင္စာခ် ၀တ္ၾကီး၀တ္ငယ္ ေဆာင္ရြက္ေနရလို႕ ရဟန္းတရား အားထုတ္ဖို႕ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ရင္ မဇၥ်ိမအရြယ္မွာ မေမ့မေလ်ာ့ဘဲ ရဟန္းတရားကို အားထုတ္ရပါမယ္ ။ ပထမအရြယ္မွာ သင္ယူျပီး စာေပရဲ႕အဖြင့္ေတြ ၊ အဆံုးအျဖတ္ေတြ အေၾကာင္းဟုတ္မဟုတ္တာေတြကို ေမးေနရလို႕ မဇၥ်ိမအရြယ္မွာ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ရင္ ေနာက္ဆံုးအရြယ္မွာ မေမ့မေလ်ာ့ဘဲ ရဟန္းတရားကို အားကိုအားထုတ္ရပါမယ္ ။ အဲဒီလိုလုပ္မွ မိမိကိုယ္ကို ေစာင့္ေရွာက္ရာေရာက္ပါတယ္ ။ အဲဒီလိုုလုပ္မွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခ်စ္တတ္တဲ့ ရွင္ရဟန္းလို႕ ဆိုႏိုင္ပါတယ္ ။ အဲဒီလိုမလုပ္ရင္ ကို္ယ့္ကိုယ္ကို မခ်စ္တတ္ေသးတဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္ ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မခ်စ္တတ္သူဟာ ေနာင္တ ပူပန္မႈေတြနဲ႕သာ လုံးခ်ာလည္ေနပါလိမ့္မယ္ ။
အျပစ္လံုး၀ကင္းတဲ့လူ ၊ အျပစ္လံုး၀ကင္းတဲ့ရွင္ ၊ အျပစ္လံုး၀ကင္းတဲ့ရဟန္း ဆိုတာ ရွားပါလိမ့္မယ္ ။ ကိုယ္အျပစ္ ၊ ႏႈတ္အျပစ္ေတြဟာ သီလျဖဴစင္တဲ့ ရွင္ လူ ရဟန္းေတြြမွာ ကင္းၾကပါတယ္ ။ စိတ္အျပစ္ကေတာ့ သမာဓိရွင္ ၊ ပညာရွင္ေတြမွာသာ ကင္းစင္ၾကပါတယ္ ။ ကုိယ္ ၊ ႏႈတ္ ၊ စိတ္ သံုးပါးလံုးမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္ကင္းေအာင္ ေနတတ္ရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခ်စ္တတ္သူျဖစ္လာပါမယ္ ။ အျပစ္ေတြ ဗရပြနဲ႕ ေနေနရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မခ်စ္တတ္ေသးသူ ျဖစ္ပါတယ္ ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခ်စ္တတ္သူူဟာ အျပစ္ေတြကို ခ၀ါခ်ပစ္ရပါမယ္ ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္မေႏွာ စင္းလံုးေခ်ာျဖစ္ေအာင္ လုပ္တတ္သူဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အခ်စ္တတ္ဆံုးလူ ျဖစ္ပါတယ္ ။
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပထမအရြယ္ (၂၅ ႏွစ္ထိ) မခ်စ္တတ္ေသးရင္ မဇၥ်ိမအရြယ္ (၅၀ ႏွစ္ထိ) မွာ ခ်စ္တတ္ေအာင္ လုပ္ရပါမယ္ ။ မဇၥ်ိမအရြယ္မွာလည္း မခ်စ္တတ္ေသးရင္ ေနာက္ဆံုးအရြယ္မွာေတာ့ ခ်စ္ကိုခ်စ္တတ္ရပါေတာ့မယ္ ။ အရြယ္သံုးပါးမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခ်စ္တတ္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကရပါမယ္ ။ အရြယ္သံုးပါးလံုးမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခ်စ္တတ္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးေပါ့ ။ သစ္ပင္မွန္ရင္ အျမစ္ရွိရမယ္ ၊ လူမွန္ရင္ အခ်စ္ရွိရမယ္တဲ့ ။ ဆိုရိုးစကားရွိပါတယ္ ။ လူေတြမွာ အခ်စ္ကိုယ္စီ ရွိၾကပါတယ္ ။ သူတပါးကို ခ်စ္တတ္ဖို႕ ၾကိဳးစားသူထက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခ်စ္တတ္ေအာင္ ၾကိဳးစားသူက ရွားပါးေနပါတယ္ ။
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘယ္သူမဆို ခ်စ္ၾကတာပါပဲ ။ ဒါေပမယ့္ သတၱ၀ါအမ်ားစုရဲ႕ အခ်စ္ေတြဟာ ပညာမပါတဲ့အခ်စ္ေတြ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္ ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဉာဏ္ပညာပါတဲ့ အခ်စ္နဲ႕ ခ်စ္တတ္မွ ပစၥဳပၸန္မွာေရာ သံသရာမွာပါ နစ္နာမႈ ၊ ေနာင္တရမႈေတြ ကင္းေ၀းရပါလိမ့္မယ္ ။ ကို္ယ့္ကိုယ္ကို ပညာမပါတဲ့ အခ်စ္နဲ႕ ခ်စ္ေနသူဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပညာသားပါပါ ခ်စ္တတ္သူ မဟုတ္ေသးပါဘူး ။ သတၱ၀ါေတြဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပညာသားပါပါ ခ်စ္တတ္ဖို႕ လိုအပ္လွပါတယ္ ။
အထက္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ဘုရားစကားေတာ္အရ 'ပညာရွိသူဟာ ကုိယ့္ရဲ႕အျပစ္ေတြကို ခ၀ါခ်ေပးျခင္ျဖင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပညာသားပါပါ ခ်စ္တတ္တယ္' ဆိုတာကို သိနားလည္ရပါမယ္။ ပညာရွင္ဟာ ပညာနဲ႕အျပစ္ေတြကို ေဆးေၾကာပစ္ရပါမယ္ ။ သတၱ၀ါေတြဟာ အျပစ္ကင္းေအာင္ ေျပာတတ္ေလေလ ၊ ျပဳလုပ္တတ္ေလေလ ၊ စိတ္ထားတတ္ေလေလ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခ်စ္တတ္ေလေလပါပဲ ။
No comments:
Post a Comment