မေကာင္းတာကို ေၾကာက္ျပီး
လူတိုင္း သိေစခ်င္ပါသည္ ၂၁-၂၅
ေအာ္...
မေကာင္းလိုက္တာက
ေလာက
အျမဲတမ္း
ေကာင္းေနတာက
အသိဥာဏ္
ျပႆနာ ဆိုတာ
ေလာကရဲ႕ ဂုဏ္ပုဒ္တစ္ခုပါ
ကိုယ္နဲ႕ သိပ္မဆိုင္ရင္
ျပႆနာက ေသးတယ္
မ်ားမ်ား ဆိုင္ရင္
ျပႆနာက ၾကီးလာျပီ
လံုး၀ မဆိုင္ရင္ေတာ့
ျပႆနာ မရွိေတာ့ပါဘူး
အျမဲတမ္း
သူ႕ကိစၥနဲ႕ သူ
ရႈပ္ေနတာပါ လို႕
နားလည္ရင္
ကိုယ့္ အရႈပ္
ထပ္မေပးလိုက္ပါနဲ႕
လြတ္လပ္စြာ
ေတြးေခၚယူဆခြင့္
ရွိေပမယ့္
အမွားကို အမွန္
အမွန္ကို အမွားလို႕
လိမ္ညာ ေျပာလို႕
မရပါဘူး
ဆရာသမားလား
သူငယ္ခ်င္းလား
အေခ်ာ့ခံလား
ကိုယ့္စိတ္ကို
ကိုယ္ၾကည့္
ဆရာ ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစား
အနည္းဆံုး
သူငယ္ခ်င္းေတာ့ ျဖစ္ေနရမယ္
ေစတနာသည္
လူတိုင္းနဲ႕ မတန္သည္ မဟုတ္
လူတိုင္းနဲက တန္တဲ့
ေစတနာမ်ိဳး
ထားႏိုင္ဖို႕သာ လုိအပ္ပါတယ္
တစ္ဖက္သတ္ ဆိုတာ
တစ္ဖက္ကို သတ္ တာပါ
ဒါေပမယ့္...
ႏွစ္ဖက္စလံုး
ေသသြားျပီး
ဆိုးက်ိဳးေတြ ျဖစ္လာမယ္
ေပးႏိုင္သူထံက ေတာင္း
လက္ခံမယ့္သူကို ေပး
ဒါမွ... အဆင္ေျပမယ္
သစ္ပင္တိုင္းမွာ
အလွတစ္မ်ိဳးစီ
ရွိၾကပါတယ္
လူတိုင္းရဲ႕
တစ္မ်ိဳးစီအလွကို
ျမင္တတ္ရင္
ဘယ္ေလာက္ သာယာလိုက္မလဲလို႕
ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ဖို႕ အေၾကာင္းျပခ်က္
ရွာေနတတ္တယ္
သည္းခံႏိုင္ဖို႕
မ်ိဳသိပ္မႈကို ေမြးယူရတယ္
နားလည္ႏိုင္ျပီဆိုရင္
ဆင္ေျခမပါတဲ့ ခြင့္လႊတ္မႈ
ပြင့္လင္းတဲ့ သည္းခံမႈေတြ
ျဖစ္ေနပါျပီ
လူတိုင္း သိေစခ်င္ပါသည္ ၁၆-၂၀
ယံုၾကည္မႈသက္သက္နဲ႕
မ်က္စိမွိတ္ျပီး
အားကိုးရွာ တတ္သလို
အသိဥာဏ္နဲ႕
တစ္ဖက္သတ္ခ်ိန္ထိုးျပီးလည္း
ရွာတတ္ၾကတယ္
ယံုၾကည္မႈနဲ႕ အသိဥာဏ္
ညီမွ်မွ အားကိုးရာ အစစ္
ေတြ႕မယ္ ။
လူမႈေရးဆိုတဲ႕ ၾကိဳးနဲ႕
လူ႕ေဘာင္ကို ၀ိုင္းခပ္ထားတယ္
လူကို မမႈရင္
လူ႕ေဘာင္ရဲ႕ေဘးေရာက္မယ္
လူကို မႈေနရင္လည္း
ဒီအသိုင္းအ၀ိုင္းက
မထြက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ။
ဂရုမစိုက္လို႕
လူကို မမႈတဲ့ လူမႈေရး
ဂရုစိုက္ျပီး
လူကို မႈတဲ့ လူမႈေရး
ဂရုစိုက္ျပီး
လူကို မမႈတဲ့ လူမႈေရးလို႕
သံုးမ်ိဳး ရွိတယ္ ။
အခက္အခဲ ဆိုတာ
ဥာဏ္ႏံု႕သူအတြက္
ဘ၀ တစ္ခုလံုး
က်ိဳးပ်က္သြားတတ္ေပမယ့္
အသိဥာဏ္ရွိသူအတြက္
ဘ၀ၾကီး တစ္ခုလံုး
တိုးတတ္သြားႏိုင္တယ္ ။
အလုပ္ လုပ္သူက
အေျပာ မသန္
အေျပာ သန္သူက
အလုပ္ မလုပ္
ေျပာသေလာက္ လုပ္ျပီး
လုပ္သေလာက္ ေျပာ
အေျပာနည္းျပီး
အလုပ္ လုပ္တာ
အေကာင္းဆံုးပဲ ။
လံုးလ ရွိသူက လက္ရံုးအားကိုး
ၾကင္နာတတ္သူက
ႏွလံုးသားနဲ႕ စဥ္းစား
စည္းကမ္းရွိသူက
ကိုယ္က်င့္တရား လက္ကိုင္ထား
အသိဥာဏ္ရွိသူက
ဦးေႏွာက္နဲ႕ ဆံုးျဖတ္
ျမင့္ျမတ္သူက
အမွန္တရားေပၚ ရပ္တည္ ။
အၾကိဳက္ခ်င္း မတူၾကပါဘူး
ေကာင္းတာကို ၾကိဳက္ရင္
ေကာင္းေၾကာင္းေတာ့
ေျပာေပးလိုက္ပါ
ၾကိဳက္ေအာင္ေတာ့
အတင္း မတိုက္တြန္းပါနဲ႕ ။
အစစ္ မဟုတ္ေသးရင္
အတု လိုက္ရင္းနဲ႕
တူျပီး အစစ္ ျဖစ္သြားတယ္
ေကာင္းတာကို အတု လိုက္ရင္
ေကာင္းတာ ျဖစ္မယ္
ဒီလို နားလည္ရင္
မေကာင္းတာကို အတု မလိုက္နဲ႕ ။
လုပ္ကိုင္ခ်င္စိတ္ရယ္
ကၽြမ္းက်င္မႈရယ္ ရွိျပီး
လုပ္ကိုင္ေနက်ဆိုရင္
ဘာအလုပ္မဆို
လြယ္ကူသြားပါျပီ ။
ဆံုးျဖတ္ရဲသူကို ဇြတ္တရြတ္ဆန္တယ္
ခ်င့္ခ်ိန္တတ္သူကို သူရဲေဘာေၾကာင္တယ္
ရက္ေရာသူကို လက္ဖြာတယ္
စည္းကမ္းနဲ႕ေပးသူကို ကပ္ေစနည္းတယ္
ဦးေဆာင္ႏိုင္သူကို ေနရာယူတယ္
ကၽြမ္းက်င္သူကို လည္လြန္းတယ္လို႕
အထင္မလြဲပါနဲ႕။
လူတိုင္း သိေစခ်င္ပါသည္ ၁၁-၁၅
အေရးအၾကီးဆံုး
ဆိုတာေတြဟာ
ဘာမွ် မဟုတ္ပါလား လို႕
နားလည္ျပီးေတာ့
ဘာမွ်မဟုတ္တဲ့သေဘာ ကို
သိဖို႕က
အေရးအၾကီးဆံုးပါပဲ ။
ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြသာ
ေရွ႕တန္းတင္ရင္
ကိုယ့္အတြက္
အဆင္ေျပသလို
ထင္ရေပမယ့္
အမ်ားနဲ႕ေတာ့
အဆင္ေျပဖို႕ မလြယ္ပါဘူး ။
ကေလးမွားရင္ တစ္ျပား
လူၾကီးမွာရင္ တစ္ဆယ္
ဘယ္အမွားမွ
မေကာင္းဘူး
တစ္ဆယ္က
ပိုဆိုးတယ္။
ေမတၱာ ပို႕ေနရံုနဲ႕
မျဖစ္ေသးဘူး
ေမတၱာဓာတ္ေတြ
ရွိေနဖို႕က
အရင္ လိုအပ္တယ္ ။
ျဖစ္လည္း ျဖစ္ခ်င္တယ္
ျဖစ္လည္း ျဖစ္သင့္တယ္
ဆိုရင္ေတာင္မွ
ျဖစ္ႏိုင္တာကို
ေရြးျပီးလုပ္ပါ ။
ျဖစ္ခ်င္တိုင္း
ဓိဌာန္ရင္
ေအာင္ျမင္ဖို႕ မလြယ္ဘူး
ျဖစ္ႏိုင္တာကို
ၾကိဳးစားမွ
အဓိဌာန္ ေအာင္မယ္ ။
ေကာင္းတာကို
နားလည္သေလာက္ လုပ္စမ္းပါ
အလုပ္ လုပ္ရင္းနဲ႕
နားလည္လာလိမ့္မယ္
သိသေလာက္ က်င့္
က်င့္သေလာက္
သိလာလိမ့္မယ္ ။
ကိုယ္က ၾကိဳက္လို႕
ေကာင္းတာထက္
ေကာင္းတာမို႕လို႕
ၾကိဳက္တယ္ ဆိုရင္
အေကာင္းဆံုးကို
ရႏိုင္တာေပါ့ ။
အမွန္တရားက
နဂို ရွိျပီးသားပါ
ဖန္တီးလို႕ မရပါဘူး
ဖန္တီးထားတဲ့
အမွန္တရား ဆိုတာလည္း
ဘယ္ေတာ့မွ မတည္ျမဲသလို
မွန္လည္း မမွန္ႏုိင္ပါဘူး ။
ေကာ္ပတ္ရုပ္ကို
လူ အစစ္ထင္ျပီး
ေပ်ာ္တတ္တဲ့ ကေလး
ကေလးေတြကို
ေကာ္ပတ္ရုပ္ အစစ္ထင္ျပီး
ေပ်ာ္တတ္တဲ့ လူၾကီး
ကစားခ်င္သလို ကစား
ထားခ်င္သလို ထားလို႕ရေပမယ့္
ေကာ္ပတ္ရုပ္ဟာ ေကာ္ပတ္ရုပ္ပါပဲ ။
လူတိုင္း သိေစခ်င္ပါသည္ ၆-၁၀
အျမင့္ေရာက္မွ
အျမင္က်ယ္တာထက္
အျမင္က်ယ္လို႕
အျမင့္ေရာက္တာက
ပိုေကာင္းတယ္ ။
ေဘး ကို
ၾကည့္လြန္းအားၾကီးရင္
ေဘး ေတြ႕တတ္တယ္ ။
ျဖစ္ခ်င္တာကို
ဦးစားေပးခဲ့လြန္းလို႕
ျဖစ္ႏိုင္တာေတြပါ
ဆံုးရႈံလိုက္ရျပီ ။
ျဖစ္ႏိုင္တာကိုသာ
ဦးစားေပးရင္
ျဖစ္ခ်င္တာေတြပါ
အားလံုး ျဖစ္လာမယ္ ။
လုပ္သင့္တာကို
မလုပ္မိရင္
မလုပ္သင့္တာေတြ
လုပ္မိေနတတ္တယ္ ။
တစ္ခါမွားမိရင္ပဲ
ေပးဆပ္ရတဲ့ အေၾကြးက
တိုး ရင္း ေပါင္း
မ်ားလွပါတယ္ ။
ေပးဆပ္လို႕ မရႏိုင္တဲ့
အမွားမ်ိဳးကေတာ့
အဆိုးဆံုးပဲ ။
အထြတ္အထိပ္ကို
ေရာက္သြားသူတိုင္း
အခက္အခဲေတြကို
ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတာခ်ည္းပါပဲ
ျမင္တဲ့ အတိုင္း
အမွန္ ျဖစ္မွ
အမွန္ အတိုင္း
ျမင္တယ္ ေခၚတယ္
ျမင္တဲ့ အတိုင္း
မွန္ မမွန္
ၾကားတဲ့ အတိုင္း
မွန္ မမွန္
ဆန္းစစ္ရမယ္
အရာရာကို
ေအာင္ျမင္ႏိုင္ဖို႕
မိမိရဲ႕
အရာေရာက္မႈကို
ျမွင့္တင္ေပးရမယ္
အဟုတ္ပါလားလို႕
ထင္ထားသမွ်ေတြဟာ
လြဲေနတတ္သလို
မဟုတ္ဘူးလို႕
ျမင္ထားသမွ်ေတြကလည္း
မွန္ေနတတ္ျပန္တယ္
ကိုယ့္စကားကုိ
သူ နားေထာင္ေစခ်င္ရင္
သူ႕စကားကို
အရင္ ေသေသခ်ာခ်ာ
နားေထာင္ေပးလိုက္ပါဦး
လူတိုင္း သိေစခ်င္ပါသည္ ၁-၅
စိတ္ဆိုးေနတဲ့ အခါ
ေကာင္းတဲ့စိတ္နဲ႕
လဲ လိုက္ပါ ။
ရႈပ္ေနရင္ ရွင္းတဲ့စိတ္
ပူေနရင္ ေအးတဲ့စိတ္
ေနာက္ေနရင္ ၾကည္တဲ့စိတ္နဲ႕
ခ်က္ခ်င္း လဲလိုက္ပါ ။
ေကာင္းတာကို
လုပ္ဖို႕ လြယ္ရင္
ေကာင္းတဲ့ လူ
မေကာင္းတာကို
လုပ္ဖို႕ လြယ္တယ္ဆိုရင္ ..
သူမ်ား
ေပးစာ ေကၽြးစာ
တစ္ေထာင္ဖိုး
စားရတာထက္
ကိုယ့္လုပ္စာ
တစ္က်ပ္ဖိုးက
ပိုျပီးျမိန္တယ္။
ေလးစားထိုက္တဲ့သူရဲ႕
စကားကိုမွ
နားေထာင္ၾကတာ ။
ကိုယ့္စကား
နားေထာင္ေစခ်င္ရင္
ေလးစားထိုက္ေအာင္
ေနေပါ့ ။
၀မ္းသာစရာေတြလည္း ၾကံဳခဲ့ဖူးပါျပီ ။
၀မ္းနည္းစရာေတြလည္း ဆံုခဲ့ဖူးပါျပီ ။
ဘာမွ် မယ္မယ္ရရ မရွိခဲ့ပါဘူး ။
အသိဥာဏ္တိုးျပီး
လူျဖစ္က်ိဳးနပ္တယ္ဆိုလို႕
ေတာ္ေသးတာေပါ့ ။
ငါ အေတာ္ဆံုး လို႕
ထင္ေနရင္
အဖ်င္းဆံုး အဆင့္ကို
ေရာက္သြားျပီ ။
တျခားပစၥည္းေတြကို ေရာင္းလိုက္ရင္
အရံႈးမဟုတ္ရင္
အျမတ္ရေသးတယ္ ။
စိတ္ခ်မ္းသာမႈကို ေရာင္းစားရင္
အရံႈးနဲ႕ပဲ ရင္ဆိုင္ရမယ္ ။
စိတ္ခ်မ္းသာမႈကို ဘာနဲ႕မွ်
ေရာင္းမစားပါနဲ႕ ။
ေကာင္းတဲ့ အလုပ္ဟာ
ေနာက္က်တယ္ ဆိုတာ
မရွိပါဘူး ။
လုပ္ငန္း မစရေသးတာပဲ ရွိတယ္ ။
ေစတနာေကာင္းနဲ႕
ျပည့္ျပည့္စံုစံု
ေကၽြးလိုက္ရလို႕
၀မ္းသာတယ္ဆိုရင္
သူ စားႏိုင္သေလာက္
စားတာကိုလည္း
ေက်နပ္ႏိုင္ပါေစ ။
မမွားေသာ ေရွ႕ေန
မေသေသာ ေဆးသမား တဲ့
ဒီေျဖေဆးဟာ
ေဆးယဥ္သြားရင္
ေရာဂါကၽြမ္းတတ္တယ္
မမွားတာ
အေကာင္းဆံုးပဲ။
ခ်စ္တတ္သူ
မိမိကိုယ္ကို အခ်စ္ခင္ဆံုးလို႕ သိနားလည္ရင္ ေကာင္းေကာင္းေစာင့္ေရွာက္တယ္လို႕ ဆိုရေလာက္ေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ပါ ။ ပညာရွိဟာ အရြယ္ ၃ ပါးမွာ တစ္ပါးပါး၌ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္ကင္းေအာင္ ေဆးေၾကာသုတ္သင္ပါ ။
( ဓမၼပဒ ၊ အတၱ၀ဂၢ ၊ ၁ ေဗာဓိရာဇကုမာရ၀တၲဳ )
ေလာကသတၱ၀ါေတြဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အခ်စ္ဆံုးပဲဆိုတာကို တခ်ိဳ႕က နားလည္သေဘာ မေပါက္ဘဲ ရွိေနတတ္ၾကပါတယ္ ။ ကိုယ့္ရဲ႕အခ်စ္ဆံုးဟာ အျခားသူ တစ္ေယာက္ေယာက္လို႕ ထင္ျမင္ ေနတတ္ၾကပါတယ္။ ' အတၱသမံ ေပမံ နတၱိ ၊ မိမိအေပၚ ခ်စ္တဲ့အခ်စ္နဲ႕တူတဲ့ အခ်စ္မရွိတဲ့ ' ဆိုတဲ့ စကားကို သတိမမူမိဘဲ ရွိေနတတ္ၾကပါတယ္ ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တကယ္ခ်စ္တတ္သူဟာ ကုိယ့္ကိုယ္ကို ေကာင္းေကာင္း ေစာင့္ေရွာက္ရပါမယ္ ။ ကုိယ့္ကိုယ္ကို ေစာင့္ေရွာက္မယ္ဆိုျပီး တိုက္အထပ္ထပ္မွာ တံခါးအလံုပိတ္ကာ အေစာင့္အေရွာက္ေတြ ခ်ထားေပမယ့္လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေစာင့္ေရွာက္သည္ မမည္ေသးပါ ။
လူဆိုရင္ စြမ္းႏိုင္သမွ် လွဴ ၊ သီလေစာင့္ ၊ ဘာ၀နာပြားမွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေစာင့္ေရွာက္သည္ မည္ပါတယ္ ။ ရွင္ ရဟန္းဆိုရင္ ပရိယတ္ ၊ ပဋိပတ္အလုပ္ကို အားထုတ္မွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေစာင့္ေရွာက္သည္ မည္ပါတယ္ ။ လူ၀တ္ေၾကာင္ေတြဟာ ပထမအရြယ္မွာ အေပ်ာ္အပါးမ်ားလို႕ ကုသိုလ္မလုပ္ႏိုင္ရင္ မဇၥ်ိမအရြယ္မွာ မေမ့မေလ်ာ့ဘဲ ကုသိုလ္လုပ္ရပါမယ္ ။ မဇၥ်ိမအရြယ္မွာ သား သမီး မယား ေမြးျမဴေနရလို႕ ကုသိုလ္မလုပ္ႏိုင္ရင္ ေနာက္ဆံုးအရြယ္မွာ ကုသိုလ္လုပ္ကိုလုပ္ရပါမယ္ ။ ဒါမွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခ်စ္တဲ့လူလို႕ ဆိုႏိုင္ပါတယ္ ။ အရြယ္သံုးပါးလံုးမွာ ေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ရင္ေတာ့ ပိုျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခ်စ္တတ္သူျဖစ္ပါတယ္ ။
ရွင္ ရဟန္းဟာ ပထမအရြယ္မွာ စာသင္စာခ် ၀တ္ၾကီး၀တ္ငယ္ ေဆာင္ရြက္ေနရလို႕ ရဟန္းတရား အားထုတ္ဖို႕ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ရင္ မဇၥ်ိမအရြယ္မွာ မေမ့မေလ်ာ့ဘဲ ရဟန္းတရားကို အားထုတ္ရပါမယ္ ။ ပထမအရြယ္မွာ သင္ယူျပီး စာေပရဲ႕အဖြင့္ေတြ ၊ အဆံုးအျဖတ္ေတြ အေၾကာင္းဟုတ္မဟုတ္တာေတြကို ေမးေနရလို႕ မဇၥ်ိမအရြယ္မွာ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ရင္ ေနာက္ဆံုးအရြယ္မွာ မေမ့မေလ်ာ့ဘဲ ရဟန္းတရားကို အားကိုအားထုတ္ရပါမယ္ ။ အဲဒီလိုလုပ္မွ မိမိကိုယ္ကို ေစာင့္ေရွာက္ရာေရာက္ပါတယ္ ။ အဲဒီလိုုလုပ္မွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခ်စ္တတ္တဲ့ ရွင္ရဟန္းလို႕ ဆိုႏိုင္ပါတယ္ ။ အဲဒီလိုမလုပ္ရင္ ကို္ယ့္ကိုယ္ကို မခ်စ္တတ္ေသးတဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္ ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မခ်စ္တတ္သူဟာ ေနာင္တ ပူပန္မႈေတြနဲ႕သာ လုံးခ်ာလည္ေနပါလိမ့္မယ္ ။
အျပစ္လံုး၀ကင္းတဲ့လူ ၊ အျပစ္လံုး၀ကင္းတဲ့ရွင္ ၊ အျပစ္လံုး၀ကင္းတဲ့ရဟန္း ဆိုတာ ရွားပါလိမ့္မယ္ ။ ကိုယ္အျပစ္ ၊ ႏႈတ္အျပစ္ေတြဟာ သီလျဖဴစင္တဲ့ ရွင္ လူ ရဟန္းေတြြမွာ ကင္းၾကပါတယ္ ။ စိတ္အျပစ္ကေတာ့ သမာဓိရွင္ ၊ ပညာရွင္ေတြမွာသာ ကင္းစင္ၾကပါတယ္ ။ ကုိယ္ ၊ ႏႈတ္ ၊ စိတ္ သံုးပါးလံုးမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္ကင္းေအာင္ ေနတတ္ရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခ်စ္တတ္သူျဖစ္လာပါမယ္ ။ အျပစ္ေတြ ဗရပြနဲ႕ ေနေနရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မခ်စ္တတ္ေသးသူ ျဖစ္ပါတယ္ ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခ်စ္တတ္သူူဟာ အျပစ္ေတြကို ခ၀ါခ်ပစ္ရပါမယ္ ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္မေႏွာ စင္းလံုးေခ်ာျဖစ္ေအာင္ လုပ္တတ္သူဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အခ်စ္တတ္ဆံုးလူ ျဖစ္ပါတယ္ ။
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပထမအရြယ္ (၂၅ ႏွစ္ထိ) မခ်စ္တတ္ေသးရင္ မဇၥ်ိမအရြယ္ (၅၀ ႏွစ္ထိ) မွာ ခ်စ္တတ္ေအာင္ လုပ္ရပါမယ္ ။ မဇၥ်ိမအရြယ္မွာလည္း မခ်စ္တတ္ေသးရင္ ေနာက္ဆံုးအရြယ္မွာေတာ့ ခ်စ္ကိုခ်စ္တတ္ရပါေတာ့မယ္ ။ အရြယ္သံုးပါးမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခ်စ္တတ္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကရပါမယ္ ။ အရြယ္သံုးပါးလံုးမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခ်စ္တတ္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးေပါ့ ။ သစ္ပင္မွန္ရင္ အျမစ္ရွိရမယ္ ၊ လူမွန္ရင္ အခ်စ္ရွိရမယ္တဲ့ ။ ဆိုရိုးစကားရွိပါတယ္ ။ လူေတြမွာ အခ်စ္ကိုယ္စီ ရွိၾကပါတယ္ ။ သူတပါးကို ခ်စ္တတ္ဖို႕ ၾကိဳးစားသူထက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခ်စ္တတ္ေအာင္ ၾကိဳးစားသူက ရွားပါးေနပါတယ္ ။
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘယ္သူမဆို ခ်စ္ၾကတာပါပဲ ။ ဒါေပမယ့္ သတၱ၀ါအမ်ားစုရဲ႕ အခ်စ္ေတြဟာ ပညာမပါတဲ့အခ်စ္ေတြ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္ ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဉာဏ္ပညာပါတဲ့ အခ်စ္နဲ႕ ခ်စ္တတ္မွ ပစၥဳပၸန္မွာေရာ သံသရာမွာပါ နစ္နာမႈ ၊ ေနာင္တရမႈေတြ ကင္းေ၀းရပါလိမ့္မယ္ ။ ကို္ယ့္ကိုယ္ကို ပညာမပါတဲ့ အခ်စ္နဲ႕ ခ်စ္ေနသူဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပညာသားပါပါ ခ်စ္တတ္သူ မဟုတ္ေသးပါဘူး ။ သတၱ၀ါေတြဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပညာသားပါပါ ခ်စ္တတ္ဖို႕ လိုအပ္လွပါတယ္ ။
အထက္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ဘုရားစကားေတာ္အရ 'ပညာရွိသူဟာ ကုိယ့္ရဲ႕အျပစ္ေတြကို ခ၀ါခ်ေပးျခင္ျဖင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပညာသားပါပါ ခ်စ္တတ္တယ္' ဆိုတာကို သိနားလည္ရပါမယ္။ ပညာရွင္ဟာ ပညာနဲ႕အျပစ္ေတြကို ေဆးေၾကာပစ္ရပါမယ္ ။ သတၱ၀ါေတြဟာ အျပစ္ကင္းေအာင္ ေျပာတတ္ေလေလ ၊ ျပဳလုပ္တတ္ေလေလ ၊ စိတ္ထားတတ္ေလေလ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခ်စ္တတ္ေလေလပါပဲ ။
ရွားပါးတဲ့ ဇာတ္လမ္း တစ္ပုဒ္
ခ်စ္အပ္တဲ့ သက္ရွိ သက္မဲ့ေတြနဲ႕ တစ္ရံတစ္ဆစ္မွ် မေပါင္းဆံုရာ ၊ မခ်စ္အပ္တဲ့ သက္ရွိ သက္မဲ့ေတြနဲ႕ တစ္ရံတစ္ဆစ္မွ် မေပါင္းဆံုရာ ၊ ခ်စ္အပ္တဲ့ သက္ရွိ သက္မဲ့ေတြကို မျမင္ေတြ႕ရတာဟာ ဒုကၡ ၊ မခ်စ္အပ္တဲ့ သက္ရွိ သက္မဲ့ေတြကို ျမင္ေတြ႕ရတာဟာလည္း ဒုကၡ ၊ ဒါေၾကာင့္ ခ်စ္ျခင္းကို မျပဳလုပ္ရာ ။ မွန္တယ္ ၊ အခ်စ္နဲ႕ေကြကြင္းရတာဟာ မေကာင္းဘူး ။ အခ်စ္ အမုန္း မရွိသူမွာ အထံုးအဖြဲ႕ေတြ မရွိေတာ့ဘူး ။
( ဓမၼပဒ ၊ ပိယ၀ဂၢ ၊ ၁ တေယာဇန ပဗၺဇိတ၀တၱဳ )
သာ၀တၱိျမိဳ႕ အမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးမွာ မိဘႏွစ္ပါး ခ်စ္ျမတ္ႏိုးအပ္တဲ့ သားေလးတစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ပါတယ္ ။ သူတို႕အိမ္မွာ ဆြမ္းခံၾကြတဲ့ ရဟန္းေတာ္ေတြရဲ႕ ေဟာတရားကို နာၾကားရလို႕ ရဟန္း၀တ္ခ်င္စိတ္ ေပါက္ျပီး မိဘေတြကို ရဟန္း၀တ္ခြင့္ျပဳဖို႕ေတာင္းပါတယ္ ။ မိဘေတြက ခြင့္မျပဳပါဘူး ။ ' ငါဟာ မိဘေတြအလစ္မွာ အိမ္ကထြက္ေျပးျပီး ရဟန္း၀တ္မယ္။ ' လို႕က်ိတ္ၾကံေနပါတယ္ ။ အေဖက အိမ္ျပင္ထြက္ရင္ သားကို မ်က္ေျချပတ္မခံဖို႕ အေမ့ကို မွာသြားပါတယ္ ။ အေမ အိမ္ျပင္ထြက္ရင္လည္း အေဖ့ကို မွာသြားပါတယ္ ။ အလစ္မေပးၾကပါဘူး ။ တစ္ေန႕ မွာ ဖခင္က အိမ္ျပင္ထြက္သြားတုန္း မိခင္က တံခါးေဘာင္တစ္ခုကို မွိီျပီး အျခားတံခါးေဘာင္တစ္ခုကုိ ေျခေထာက္နဲ႕ ကန္ထားတာ ေျမမွာထိုင္ျပီး ခ်ည္ငင္ေနပါတယ္ ။
သားက ' အေမ့ကို လွည့္စားျပီးသြားမယ္ 'လို႕ ေတြးကာ ' အေမ နည္းနည္းေလာက္ ဖယ္ေပးစမ္းပါ ၊ အိမ္သာသြားခ်င္လို႕ပါ 'လို႕ေျပာျပီး ေက်ာင္းကိုအေျပးသြားကာ ရဟန္းေတြထံ ရဟန္း၀တ္ဖို႕ ခြင့္ပန္ျပီး ရဟန္း၀တ္လိုက္ပါတယ္ ။ ဖခင္ျပန္လာတဲ့အခါ သူ႕သား ဘယ္သြားလဲလို႕ မိခင္ကို ေမးပါတယ္ ။ ' ဒီေနရာမွာ ရွိပါတယ္ 'လို႕ မိခင္ကေျပာလို႕ ဖခင္က သူ႕သားကို ရွာၾကည့္တဲ့အခါ မေတြ႕လို႕ ေက်ာင္းကိုသြားတာျဖစ္မယ္ဆိုျပီး ေက်ာင္းကိုလုိက္သြားပါတယ္ ။ သူ႕သား ရဟန္း၀တ္ထားတာကို ေတြ႕ရလို႕ ငိုေၾကြးျမည္တမ္းကာ ' ဘာေၾကာင့္ ငါ့ကို ဖ်က္ဆီးရသလဲ 'လို႕ ေျပာပါတယ္ ။ ' ငါ့သား ရဟန္း၀တ္ရင္ အခု ငါဟာ အိမ္မွာ ဘာလုပ္မွာလဲ 'လို႕ ေတြးကာ ဖခင္ကိုယ္တိုင္ ရဟန္းေတြထံ ရဟန္း၀တ္ဖို႕ ခြင့္ပန္ျပီး ရဟန္း၀တ္ပါတယ္ ။
မခင္ကလည္း 'သားအဖႏွစ္ေယာက္ ဒီေလာက္ၾကာေနတာဟာ ေက်ာင္းသြားကာရဟန္း၀တ္ၾကလို႕ ျဖစ္လိမ့္မယ္ ' လို႕ ေတြးျပီး ရွာၾကည့္တဲ့အခါ ေက်ာင္းမွာ ရဟန္း၀တ္ေနၾကတာကို ေတြ႕ရပါတယ္ ။ ' သူတို႕သားအဖႏွစ္ေယာက္ ရဟန္း၀တ္ၾကရင္ ငါဟာ အိမ္မွာေနလို႕ ဘာအက်ိဳးထူးမွာလဲ 'လုိ႕ေတြးကာ မိခင္လည္း ဘိကၡဳနီေတြရဲ႕ေက်ာင္းကိုသြားျပီး ဘိကၡဳနီမ လုပ္လိုက္ပါေတာ့တယ္ ။ ရဟန္းသာ၀တ္လိုက္ၾကေပမယ့္ တစ္ဦးနဲ႕တစ္ဦး ခြဲခြားျပီးေတာ့ မေနႏုိင္ၾကပါဘူး ။ ေက်ာင္းမွာေရာ ဘိကၡဳနီမေက်ာင္းမွာပါ စုေပါင္းထိုင္ကာ စကားေျပာျပီး တစ္ေန႕တာ အခ်ိန္ကုန္လြန္ေစၾကပါတယ္ ။ ဒါေၾကာင့္ ေဘးကရဟန္းေတြမွာေရာ ရဟန္းမေတြပါ အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ၾကပါတယ္ ။ ရဟန္းေတြက ဘုရားရွင္အား သူတို႕သားအဖသံုးေယာက္အေၾကာင္းကို ေလွွ်ာက္ထားၾကလို႕ ' ဒီလိုလုပ္တာဟာ မသင့္ေတာ္ဘူး 'လို႕ အမိန္႕ ရွီျပီး ေျဖရခက္တဲ့ၾကိဳး မွာေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ စကားေတြကို အမိန္႕ ရွိပါတယ္ ။
ဒီသားအဖသံုးေယာက္ရဲ႕ သံေယာဇဥ္ကေတာ့ ၾကီးလြန္းလွပါတယ္ ။ ယခုေခတ္မွာလည္း သာသနာ့ေဘာင္ေရာက္ျပီး ဒီေလာက္သံေယာဇဥ္ၾကီးၾကသူေတြ ရွိနိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္ ။ ဒီေလာက္နီးနီး သံေယာဇဥ္ၾကီးၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကေတာ့ ပိုျပီးရွိနိုင္ပါလိမ့္မယ္ ။ သံေယာဇဥ္ကုိ ျဖတ္တဲ့နယ္ပယ္မွာ ဒီလိုသံေယာဇဥ္ၾကိဳး တင္းလြန္းတာကေတာ့ အျဖဴထဲမွာ အမည္းစက္ဟာ ထင္ရွားသလို ထင္ရွားလွပါတယ္ ။ ဘုရားနဲ႕မေတြ႕လို႕ ရွိရင္ ဒီသားအဖသံုးေယာက္ဟာ ဘယ္လိုဆက္ျပီး စခန္းသြားၾကမယ္ မသိပါဘူး ။ ဘုရားေဟာတဲ့တရားကို နာၾကားျပီး သားအဖသံုးေယာက္ဟာ သတိ သံေ၀ဂရကာ တရားေတြ အားထုတ္သြားၾကမယ္လို႕ စာရႈသူ ထင္မိပါသလား ။ ထင္မိရင္ေတာ့ မွားပါတယ္ ။ အဲဒီ သားအဖသံုးေယာက္ဟာ တစ္ဦးနဲ႕တစ္ဦး အခြဲမခြာႏိုင္ၾကလို႕ လူထြက္ကာ အိမ္ကို ျပန္သြားၾကပါသတဲ့ ။
ဘုရားလက္ထက္ေတာ္မွာ ဒီလိုဇာတ္လမ္းဟာ ရွားပါးတဲ့ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ ။ ယခုေခတ္မွာေတာ့ ဒီလို လူ႕ဘ၀ျပန္လည္သြားၾကတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြ ရွားခ်င္ရွားပါလိမ့္မယ္ ။ သံေယာဇဥ္အာရံုေတြရဲ႕ သာယာဖြယ္ကိုသာ ၾကည့္ေနၾကသူေတြ အတြက္ သံေယာဇဥ္ၾကိဳးဟာ ေျပေလ်ာ့မသြားဘဲ တုိး၍တိုး၍သာ တင္းတင္းလာပါလိ္မ့္မယ္ ။ သံေယာဇဥ္ အာရံုေတြရဲ႕ အျပစ္ကို ျမင္လာရင္ေတာ့ မတင္းေတာ့ဘဲ ေလ်ာ့ေလ်ာ့လာပါလိ္မ့္မယ္ ။ သံေယာဇဥ္မီးထက္ ပိုပူတဲ့မီးဟာ ေလာကမွာ မရွိပါဘူး ။ သံေယာဇဥ္မီးဟာ ပဂတိမီးလို မီးခိုးလည္း မရွိ ၊ မီးေတာက္မီးလွ်ံလည္း မရွိ ၊ မီးက်ီလည္း မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အတြင္းမွာသာ ေလာင္ျမိဳက္ျပီး ျပာလက္တစ္ဆုပ္စာသာက်န္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ပါတယ္ ။
တဏွာသံေယာဇဥ္ျမစ္နဲ႕ တူတဲ့ျမစ္မရွိဘူးတဲ့ ။ ဂဂၤ ါ ၊ ဧရာ၀တီ စတဲ့ျမစ္ေတြမွာ ေရျပည့္တဲ့အခါေတြလည္း ရွိတယ္ ၊ ေလ်ာ့တဲ့အခါလည္း ရွိတယ္ ၊ ခန္းေျခာက္သြားတဲ့အခါလည္း ရွိတယ္ ။ တဏွာဆိုတဲ့ သံေယာဇဥ္ျမစ္မွာေတာ့ ျပည့္တဲ့အခါလည္း မရွိ ၊ ေျခာက္ခန္းသြားတဲ့ အခါလည္း မရွိ ၊ အျမဲတမ္း ေလ်ာ့လ်က္သာ ရွိေနတာမို႕ တဏွာသံေယာဇဥ္ျမစ္နဲ႕ တူတဲ့ျမစ္ မရွိဘူးလို႕ ဘုရားက ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္ ။ သံေယာဇဥ္အမွ်င္မတန္းခ်င္လို႕ ရွင္ရဟန္းလုပ္ခါမွ အမွ်င္တန္းေနေသးရင္ ျမင္ၾကားရသူအေပါင္း ႏွစ္ေထာင္းအားရစရာ မရွိ ျဖစ္လွပါတယ္ ။ အမွ်င္ကိုျဖတ္မွ ဘ၀နဲ႕ ဟပ္ပါလိမ့္မယ္ ။
ေျဖရခက္တဲ့ၾကိဳး
သံေျခခ်င္း ၊ သစ္သားေျခခ်င္း ၊ ၾကိဳးအေႏွာင္အဖြဲ႕ေတြကို ဘုရားစတဲ့ ပညာရွိေတြက ခိုင္တဲ့ အေႏွာင္အဖြဲ႕လို႕ မဆိုၾကပါ ။ ပတၱျမား ၊ နားေတာင္း စတဲ့ပစၥည္းနဲ႕ သားသမီး ဇနီးအေပၚ ျပင္းထန္တဲ့ တပ္မက္မႈ ေနွာင္ၾကိဳးကိုသာ ခိုင္တဲ့ အေႏွာင္မဖြဲ႕လို႕ ဆိုၾကပါတယ္ ။
( ဓမၼပဒ ၊ တဏွာ၀ဂၢ ၊ ၄ ဗႏၶနာဂါရ၀တၱဳ )
သံေယာဇဥ္ေႏွာင္ၾကိဳးရဲ႕ ျဖတ္ရခက္ပံုကို ဘုရားအေလာင္းေတာ္ဟာ ဘ၀တစ္ခုတုန္းက ၾကံဳေတြ႕ခဲ႕ရပါတယ္ ။ ဗာရာဏသီျပည္မွာ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ဟာ ဆင္းရဲတဲ့အမ်ိဳးမွာ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ ။ ဘုရားအေလာင္း အရြယ္ေရာက္တဲ့အခါ သူ႕ဖခင္ ကြယ္လြန္သြားပါတယ္ ။ ဘုရားအေလာင္းဟာ အခစားအလုပ္ကို လုပ္ျပီး မိခင္က္ို ျပဳစုေကၽြးေမြးပါတယ္ ။ အိမ္ေထာင္မျပဳခ်င္ဘဲ သူ႕မိခင္က သူ႕ကို အိမ္ေထာင္ခ်ေပးပါတယ္ ။ မိခင္ဟာ အိမ္ေထာင္ခ်ေပးျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာ ကြယ္လြန္သြားပါတယ္ ။ ဇနီးသည္မွာ ကိုယ္၀န္ရွိလာပါတယ္ ။ ကိုယ္၀န္ရွိေနမွန္းမသိလို႕ 'ရွင္မ သင္ဟာ အခစားအလုပ္ကို လုပ္ျပီး အသက္ေမြးေလာ ၊ ငါရဟန္းျပဳမယ္'လို႕ ေျပာပါတယ္ ။ ဇနီးသည္က 'ကၽြန္မမွာ ကိုယ္၀န္ရွိေနပါျပီ ၊ သားဖြားျပီးတဲ့ခါ ကေလးကိုၾကည့္ျပီးမွ ရဟန္း၀တ္ပါ'လုိ႕ ေျပာပါတယ္ ။ ဘုရားေလာင္းက 'ေကာင္းပါျပီ'လို႕ ၀န္ခံျပီး ကေလးေမြးျပီးတဲ့ခါ ရဟန္းျပဳေတာ့မယ္လို႕ ေျပာပါတယ္ ။ အဲဒီအခါ ကေလးႏို႕ ျဖတ္တဲ့အခ်ိန္အထိ ေစာင္းဆိုင္းဖို႕ ေျပာလာျပန္ပါတယ္ ။ ေနာက္ ကိုယ္၀န္တစ္ခု ရလာျပန္ပါတယ္ ။
ဘုရားေလာင္းက 'ဒီတစ္ခါ အသိမေပးဘဲ ထြက္ေျပးျပီး ရဟန္းျပဳေတာ့မယ္'လို႕ ေတြးျပီး ညအခါ ဇနီးကို အသိမေပးဘဲ ထြက္ေျပးပါတယ္ ။ ျမိဳ႕ေစာင့္ေတြက သူ႕ကို ဖမ္းၾကပါတယ္ ။ သူက 'ကၽြန္ေတာ္ဟာ အမိကို ျပဳစုလုပ္ေကၽြးသူပါ ၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို လႊတ္ၾကပါ'လို႕ေျပာျပီး ဟိမ၀ႏၱာကိုသြားကာ ရဟန္းျပဳျပီး စ်ာန္အဘိညာဥ္ေတြရသြားလို႕ စ်ာန္နဲ႕ေပ်ာ္ေမြ႕ကာ ေနပါေတာ့တယ္ ။ အထက္မွာ ေဖာ္ျပတဲ့စကားေတြကို ဥဒါန္းက်ဴးရင့္ခဲ့ပါတယ္ ။
ရဟန္း ရွင္ လူေတြကို ေတြ႕လို႕ တရားအားထုတ္ဖို႕ တုိက္တြန္းလိုက္ရင္ ေနွာင္ၾကိဳးေလးေတြကိုျဖတ္ဖို႕ အခက္ေတြ႕ေနၾကတာကို ေတြ႕ရပါတယ္ ။ သားရွိတဲ့သူက သားအတြက္ ပူရတယ္ ။ သမီးရွိတဲ့သူက သမီးအတြက္ ပူရတယ္ ။ ဇနီးရွိတဲ့သူက ဇနီးအတြက္ ပူရတယ္ ။ ခင္ပြန္းရွိတဲ့သူက ခင္ပြန္းအတြက္ ပူရတယ္ ။ ေျမးရွိတဲ့သူက ေျမး ျမစ္ အတြက္ ပူရတယ္ ။ တိုက္ရွိသူက တိုက္အတြက္ ၊ ကားရွိသူက ကားအတြက္ ပူပါတယ္ ။ ေက်ာင္းရွိတဲ့သံဃာက ေက်ာင္းအတြက္ ပူပါတယ္ ။ တရားအားထုတ္ဖို႕ တိုက္တြန္းရင္ တခ်ိဳ႕က လိမ္လိမ္မာမာ ျငင္းပယ္ၾကပါတယ္ ။ တခ်ိဳ႕က ခါးခါးသီးသီး ျငင္းပယ္ၾကပါတယ္ ။ တခ်ိဳ႕ မအားေသးလို႕ပါလို႕ ဆိုၾကပါတယ္ ။
တရားအားထုတ္ပါမယ္လို႕ ၀န္ခံခ်က္ အခါခါ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ထက္ထက္သန္သန္ ေပးၾကတဲ့သူေတြေတာင္မွ အိမ္ေရာက္သြားတဲ့ခါ တရားအားထုတ္မယ္ဆိုတ ဲ့သူတို႕၀န္ခံခ်က္ဟာ ေပ်ာက္ကြယ္ငုပ္လွ်ိဳးသြားပါတယ္ ။ သံေယာဇဥ္ၾကိဳးတို႕ရဲ႕ ျဖစ္ေတာက္ဖို႕ ခက္လွပံုကို ပိုမို သေဘာေပါက္ရပါတယ္ ။ ခိုင္လွတဲ့ၾကိဳးျဖစ္ေၾကာင္းကိုလည္း သိရွိရပါတယ္ ။ အဲဒီ သံေယာဇဥ္ၾကိဳးေတြဟာ အပါယ္ကို ဆြဲခ်ႏိုင္ၾကပါတယ္ ။ ဒီၾကိဳးေတြကိုု ခ်ည္ေႏွာင္တဲ့ေနရာမွာ အေရေတြကိုလည္း မျဖတ္ ၊ အသားေတြကိုလည္း မျဖတ္ပါဘူး ။ ေသြးလည္း မထြက္ေစရပါဘူး ။ ခ်ည္ေနွာင္ထားမွန္းလည္း မသိေစရပါဘူး ။ ဒါေပမယ့္ လိပ္ခဲတည္းလညး္ပမာ ေျဖရခက္လွပါတယ္ ။
ပညာရွိသူေတာ္ေကာင္းေတြကေတာ့ သံေယာဇဥ္ေႏွာင္ၾကိဳးကို ဉာဏ္ဓားနဲ႕ ျဖတ္ေတာက္ၾကပါတယ္ ။ မုန္ယစ္တဲ့ ဆင္ေျပာင္ေတြဟာ သံၾကိဳးေတြကို ျဖတ္ေတာက္ၾကပါတယ္ ။ ျခေသၤ့ငယ္ေတြဟာ ေလွာင္အိမ္ကို ဖ်က္ဆီးျဖတ္ေတာက္ ၾကပါတယ္ ။ ပညာရွိသူေတာ္ေကာင္းေတြကလည္း ကာမဂုဏ္အာရံုေတြကို အမိႈက္ပံုပမာ စက္ဆုပ္ကာ စြန္႕ ခြာၾကပါတယ္ ။
ရဟန္း ၊ ရွင္ ၊ လူေတြဟာ သံေယာဇဥ္ေႏွာင္ၾကိဳးေတြကို ဉာဏ္ဓားနဲ႕ မျဖတ္ေတာက္ႏိုင္ေသးသမွ် သံေယာဇဥ္ၾကိဳးေတြရဲ႕ ခ်ည္ေနွာင္မႈကို ခံေနၾကရပါမယ္ ။ ၾကိဳးတန္းလန္းနဲ႕ ပုဂၢိဳလ္ေတြဟာ အိမ္ကမခြာႏိုင္ၾကပါဘူး ။ ရုန္းမထြက္ႏုိင္ၾကပါဘူး ။ ၾိကိဳးခ်ည္ခံထားရသူေတြဟာ မလြတ္လပ္ပါဘူး ၊ က်ဥ္းက်ပ္ပါတယ္ ။ ဒုကၡေတြလည္း ထူေျပာလွပါတယ္ ။ ပူေလာင္ၾကပါတယ္ ။ ပင္ပန္းၾကပါတယ္ ။
တရားရိပ္သာေရာက္လို႕ တရားအားထုတ္ေနရင္းေတာင္ တခ်ိဳ႕ ပုဂၢိဳလ္ေတြမွာ ၾကိဳးကတန္းလန္း ပါရွိေနၾကပါေသးတယ္ ။ ၾကိဳးကိုမျဖတ္ေတာက္ဘဲ ၾကိဳးတန္းလန္းနဲ႕အားထုတ္ရင္ တရားခရီးမတြင္ပါဘူး ။ သံေယာဇဥ္ေနွာင္ၾကိဳးဟာ အိမ္ကမထြက္ႏိုင္ေအာင္လညး္ ခ်ည္ေနွာင္တတ္ပါတယ္ ။ ရိပ္သာေရာက္သြားသူေတြကို အိမ္ျပန္ေရာက္လာေအာင္လည္း ဆြဲငင္တတ္ပါတယ္ ။ သံေယာဇဥ္ၾကိဳးေတြရဲ႕ ခ်ည္ေနွာင္အား ၊ ဆြဲငင္အားက ၾကီးမားလွပါတယ္ ။ ျပငး္ထန္လွပါတယ္ ။ ခိုင္ျမဲလွပါတယ္ ။
ဘုရားအေလာင္ေတာ္ဟာ သံေယာဇဥ္ေႏွာင္ၾကိဳးေတြရဲ႕ ခ်ည္ေနွာင္မႈကို ခံတဲ့အခါ ခံရေပမယ့္ ျဖတ္ေတာက္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္ ။ ျဖတ္ေတာက္ဖန္မ်ားေတာ့ သူ႕ ဉာဏ္က တံုးမသြားဘဲ ပို၍ပို၍ ထက္ထက္လာပါတယ္ ။ ဘုရားရွင္ရဲ႕႕တပည့္ေတြဟာလညး္ သံေယာဇဥ္ၾကိဳးေတြကို ၾကိဳးစားၾကိဳးစားျပီး ဉာဏ္ဓားနဲ႕ ျဖတ္ေတာက္ျဖတ္ေတာက္ ေပးၾကရပါမယ္ ။ ေျဖရခက္တဲ့ၾကိဳးေတြဟာ ဉာဏ္နဲ႕ေျဖရင္ ေျပႏုိင္ပါတယ္ ။
ဗုဒၶဘာသာ ဆုိသည္မွာ
(၁၅.၈.၂၀၀၆ ခုနွစ္ မႏၱေလးျမဳိ႔ Intensity Speaking Center မွာ ဘာသာၾကီးမ်ားဆုိင္ရာနွီးေနွာဖလွယ္ပဲြေလး က်င္းပခဲ့ပါတယ္၊ အဲဒီနွီးေေနွာဖလွယ္ပဲြမွာ Ashin Tikkhanyanalinkara ဖတ္ၾကားတင္သြင္းခဲ့တဲ့ စာတမ္းေလးကုိ
မွ်ေ၀လုိုက္ပါတယ္)
ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာမူ (၅)ရပ္
မဟာသကၠရာဇ္(၁၀၃)ခု၊ ကဆုန္လျပည့္ ဗုဒၶဟူးေန႔ ဘီစီ(၅၈၈)-က ဒီကမၻာၾကီးမွာ ဗုဒၶရတနာ ပြင့္ထြန္းေပၚေပါက္ခဲ့ပါတယ္၊ တဆက္တည္းမွာပဲ မဟာသကၠရာဇ္ (၁၀၃)ခု ၀ါဆုိလျပည့္ စေနေန႔ ဘီစီ ၅၈၈ မွာ ဓမၼရတနာ စတင္ခဲ့သလို မဟာသကၠရာဇ္ (၁၀၃)ခု ၀ါဆုိလျပည့္ေက်ာ္ ၂ ရက္ တနလၤာေန႔ ဘိီစီ ၅၈၈ ခုမွာ သံဃာရတနာ စတင္ေပၚေပါက္ခဲ့ပါတယ္။
ျမတ္ဗုဒၶ ဟာ ဘုရားအျဖစ္နဲ႔ ၄၅ နွစ္ ေနျပီး မဟာသကၠရာဇ္ ၁၄၈ ခု၊ ကဆုန္လျပည့္ အဂၤါေန႔ ဘီစီ ၅၄၃ မွာ ပရိနိဗၺာန္ စံလြန္ေတာ္မူပါတယ္၊ ဗုဒၶအျဖစ္နဲ႔ ၄၅ နွစ္အတြင္း တာ၀န္ၾကီး ၂ ရပ္ကုိ တစ္ေန႔လွ်င္ ၂၂ နာရီ မိနစ္ ၂၀ ခန္႔မွ် ေနမအား ညမနား လူသား, သတၱ၀ါတို႔၏ ေကာင္းက်ဳိးကုိ ေမွ်ာ္ကုိး၍ ထမ္းေဆာင္ေတာ္္မူခဲ့ပါတယ္၊
အဲဒီ တာ၀န္ၾကီး ၂ ရပ္ကေတာ့..... (၁) ဓမၼကို ေဟာေျပာျခင္း, ေျဖဆုိျခင္း (၂) သံဃာ့အဖြဲ႔အစည္းကို ထူေထာင္ျခင္းတို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊ ထုိ ျမတ္ဗုဒၶ ေဟာျပသည့္ဓမၼအတုိင္း လက္ေတြ႔လုိက္နာ က်င့္သံုးသူမ်ားကို ဗုဒၶဘာသာ၀င္လုိ႔ေခၚဆုိပါတယ္၊ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တစ္ဦး ျဖစ္ရန္အတြက္ က်ယ္ျပန္႔တဲ့ ဥပေဒ ေတြ မရွိပါဘူး၊ ဘုရားကုိ ကုိးကြယ္ရာဟူ၍ ဆည္းကပ္ျခင္း, တရားကုိ ကုိးကြယ္ရာဟူ၍ ဆည္းကပ္ျခင္း, သံဃာကို ကုိးကြယ္ရာဟူ၍ ဆည္းကပ္ျခင္း လုိ႔ ေခၚတဲ့ သရဏဂုံ သံုးပါးကုိ လက္ခံလုိက္လို႔ ရွိရင္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ အျဖစ္ေရာက္ရွိပါတယ္၊
ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ဦး အတြက္ လုိက္နာက်င္႔သံုးရမည့္ စည္းကမ္း ၅ မ်ဳိး ရွိပါတယ္၊ အဲဒါေတြကေတာ့.....
(၁) သက္ရွိလူသား တိရစၦာန္ တုိ႔ရဲ႔ အသက္ကုိ သတ္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ရျခင္း။
(၂) သူတပါးပစၥည္းကုိ ခုိးယူလုယက္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ရျခင္း။
(၃) ကာမဂုဏ္ ေဖါက္ျပန္မႈ, အိမ္ေထာင္ေရး ေဖါက္ျပန္မႈ မွ ေရွာင္ၾကဥ္ရျခင္း။
(၄) မဟုတ္မမွန္ေျပာဆိုျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ရျခင္း။
(၅) မူးယစ္ေဆး၀ါး သံုးစြဲျခင္း, ေရာင္၀ယ္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ရျခင္းဆုိ တဲ့ စည္းကမ္း ၅ မ်ဳိးတုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ျမတ္ဗုဒၶ ခ်မွတ္သည့္ ဒီစည္းကမ္း ၅ မ်ဳိးကုိ ၾကည့္ရင္ ျမတ္ဗုဒၶဟာ လူသားတို႔ရဲ႔ အသက္, အုိးအိမ္, စည္းစိမ္, ခ်မ္းသာ, လံုျခဳံဖို႔၊ အိမ္ေထာင္ေရး သာယာဖို႔၊ ဒီကမၻာၾကီးမွာ သစၥာတရားထြန္းကားဖို႔၊ လူသားတုိ႔ရဲ႔ ဥာဏ္ရည္အဆင့္အတန္း မွီဖို႔ အေရးကို ေမွ်ာ္ေတြးကာ အထက္ပါစည္းကမ္း ၅ ခ်က္ကို ခ်မွတ္ခဲ့တယ္ဆုိတာ ေတြ႔ရမွာပါ။
လူသားေတြဟာ အေပ်ာ္ၾကဴးျခင္း, အလိုရမက္ၾကီးျခင္း, ေၾကာက္စိတ္မ်ားျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ မိမိတို႔ဘ၀ အတြက္ အားကုိးရာေတြကို စိတ္ကူးပံုးေဖၚျပီး ယံုၾကည္ကိုးကြယ္တတ္ၾကပါတယ္၊ စိတၱဇ အေတြးေတြကုိ ပံုေဖၚျပီး ယံုၾကည္ကုိးကြယ္လက္ခံေနတာကို ျမတ္ဗုဒၶက နွစ္သက္ေတာ္္မမူပါဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မွန္ရင္ အထင္စြဲအာရံု ကုိးကြယ္မႈမ်ဳိးစံုကို စြန္႔လႊတ္ရမွာျဖစ္သလို အေတြးစြဲအလီလီ ယံုၾကည္မႈအရပ္ရပ္ကိုလည္း ပယ္စြန္႔ၾကရပါလိမ့္မယ္ သို႔ျဖစ္၍ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ စစ္စစ္ျဖစ္ေရးအတြက္ ဥပေဒသ မူၾကီး ၅ ရပ္ကုိ စံျပဳ သတ္မွန္ထားခဲ့ပါတယ္။
အဲဒါေတြကေတာ့ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မွန္ရင္.......
(၁) ယံုၾကည္မႈသဒၶါတရားရွိရမည္။
(၂) ေစာင့္ထိန္းမႈ သီလရွိရမည္။
(၃) ေကာတုဟလ မဂၤလာကုိ မယံုၾကည္ရ။
(၄) ကံတရားကုိ ယံုၾကည္သူျဖစ္ရမည္။
(၅) သာသနာေတာ္ျပင္ပ၌ ကုိးကြယ္မႈကုိ မရွာမွီးရ- ဆုိတဲ့
ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔အတြက္ မူၾကီး ၅ ရပ္ကုိ အဂၢဳၤတၱရနိကာယ္မွာ ခ်ျပေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။
တဆင့္တက္ျပီး အနည္းငယ္ ရွင္းျပလုိပါတယ္
(၁)ယံုၾကည္မူသဒၶါတရားရွိရမည္-ဆိုသည္မွာ ဘုရား တရား သံဃာ ရတနာသံုးပါး တို႔၌ ဘုရားစစ္ ဘုရားမွန္ တရားစစ္ တရားမွန္ သံဃာစစ္ သံဃာမွန္ ျဖစ္ေၾကာင္း ယံုၾကည္လက္ခံတဲ့ စိတ္ရွိရမယ္လို႔ ဆုိလိုပါတယ္။
(၂) ေစာင့္ထိန္းမူ သီလ ရွိရမည္- ဆိုသည္မွာ ၀ါရိတၱ သီလ လို႔ေခၚတဲ့ ငါးပါး, ရွစ္ပါး သီလ နဲ႔ စာရိတၱ သီလလို႔ ေခၚတဲ့ လင္က်င့္၀တ္, မယားက်င့္၀တ္, ဆရာ့က်င့္၀တ္, တပည့္က်င့္၀တ္, မိဘ က်င့္၀တ္, သားသၼီး က်င့္၀တ္, အထက္လူၾကီးက်င့္၀တ္, ေအာက္လက္ငယ္သားက်င့္၀တ္- စတဲ့ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တဲ့ က်င့္၀တ္သီလ မ်ားနဲ႔ ျပည္စံုရမယ္လို႔ ဆုိလိုပါတယ္။ နံပါတ္ ၂ ဥပေဒသ နွင့္ ျမတ္ဗုဒၶက မလုပ္ဘဲေနရမွာကို မလုပ္ဘဲေနရဲတဲ့ သတၱိ၊ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္တာကို လုပ္ရဲတဲ့ သတၱိ လူသားတုိ႔ရဲ႔ စိတ္မွာေမြးျမဴနုိင္ဖို႔ မီေမာင္ထုိးျပသြားတာပဲျဖစ္ပါတယ္။
(၃) ေကာတုဟလမဂၤလာကို မယံုၾကည္ရ-ဆုိသည္မွာ အခ်ဳိ႔ေသာလူမ်ားဟာ” အိမ္ေျမာင္စုတ္ထုိးရင္… လာဘ္ေကာင္းတယ္” “ က်ီးကန္းလာနားရင္…. နိမိတ္မေကာင္းဘူး” ဆိုတဲ့ ေကာတုဟလမဂၤလာကို ယံုၾကည္လက္ခံၾကပါတယ္၊ ျမတ္ဗုဒၶက ဗုဒၶဘာသာ၀င္မွန္ရင္ ရက္ရာဇာ, ျပႆဒါး, က်ီးကန္းလာျခင္း, အိမ္ေျမာင္စုတ္ထုိးျခင္း, ေနၾကတ္, လၾကတ္- စတာေတြေၾကာင့္ ေကာင္းက်ဳိး ဆုိးက်ဳိး ရွိတယ္ဆုိတာေတြကို လက္မခံဖုိ႔ နံပါတ္ ၃ ဥပေဒသကို ခ်မွတ္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္---
ေကာင္းက်ဳိးလုိလားသူ ေကာင္းတဲ့လုပ္ရပ္ေတြ ကို လုပ္ရမွာျဖစ္သလုိ မေကာင္းက်ဳိး မခံစားလုိသူေတြ အတြက္ မေကာင္းတဲ့ အျပဳအမူ အေျပာအဆုိ ေတြးအၾကံမ်ားကုိ မျပဳလုပ္မိဖို႔လိုပါတယ္ အေတြးအၾကံမ်ားက မေကာင္းတဲ့ဘက္မွာ အျမဲေပ်ာ္ေမြ႔ေနေပမယ့္
တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈ ေကာင္းက်ဳိးကို ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကတာဟာ “ေကာင္းကင္က ေရစီး ေျမၾ ကီး က လသာမယ့္အခ်န္ေတြကို ေစာင့္ေနၾကတာနဲ႔ “ အတူတူပါပဲ။
(၄) ကံတရားကို ယံုၾကည္သူျဖစ္ရမည္-ဆုိသည္မွာ အၾကင္မ်ဳိးေစ့ကို စိုက္ပ်ဳိး၏ ထုိအပင္ကုိ သာလွ်င္ ရိတ္္သိမ္းရ၏- ဆိုတဲ့ ဗုဒၶေဒသနာေတာ္အတုိင္း ေကာင္းကံလုပ္ရင္ ေကာင္းက်ဳိးခံစားရ မေကာင္းကံလုပ္ရင္ မေကာင္းက်ိဳးခံစားရမယ္ဆုိတဲ့ သေဘာတရားကုိ ယံုၾကည္လက္ခံၾကရမယ္လုိ႔ဆုိလုိပါတယ္။
ကံတရားနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔အနည္းငယ္ေျပာျပျခင္ပါတယ္…
သစ္ပင္တစ္ပင္ကုိ ၾကည့္ပါ.. ဒီသစ္ပင္ ရွင္သန္ၾကီးထြားဖို႔…
(၁) လုံေလာက္တဲ့ ေနေရာင္ျခည္
(၂) လုံေလာက္တဲ့ ေရဓာတ္
(၃) ၾကီးထြာ သီးပြင့္ရမယ့္ အခ်ိန္အခါ-
ဒီအေၾကာင္းတရား ၃ မ်ဳိး ေပါင္းဆံုမွ သစ္ပင္ဟာ ရွင္သန္ၾကီးထြား ပြင့္သီးမွာျဖစ္ပါတယ္ ဒါကို ဗီဇနိယာမလို႔ေခၚပါတယ္။ ဒီဗီဇနိယာမလုိပါပဲ မိမိတုိ႔ျပဳလုပ္လုိက္တဲ့ ေကာင္းကံဆုိးကံေတြဟာ ျပဳလုပ္လုိက္ျပီးတာနဲ႔ တစ္ျပဳိင္နက္ မိမိတို႔ရဲ႔ ခႏၶာကိုယ္မွာ သတၱိကေလးေတြခ်န္ထားရစ္ျပီး ေပ်ာက္သြားၾကပါတယ္ မိမိ္တို႔ ခႏၶာကုိယ္ထဲမွာ ရွိတဲ့ ဒီသတၱိ ကေလးေတြဟာ ေစတနာ သမဂႌတာ, ကမၼ သမဂႌတာ, ဥပ႒ာန သမဂႌတာ, ၀ိပါက သမဂႌတာ ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းတရား ၄ မ်ဳိး ေပါင္းစံုတဲ့ အခ်ိန္မွာ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈအျဖစ္ ဧကန္အက်ဳိးေပးမွာျဖစ္ပါတယ္၊ ျမတ္ဗုဒၶက ဗုဒၶဘာသာ၀င္မွန္ရင္ ဒီကမၼနိယာမ ရဲ႔ သေဘာတရားကုိ ယံုၾကည္လက္ခံသူ ျဖစ္ရမယ္လို႔ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။
(၅) သာသနာေတာ္ အျပင္ပ၌ ကုိးကြယ္မႈ ကို မရွာမွီးရ-ဆိုသည္မွာ လူမ်ားဟာ အေပ်ာ္ၾကဴးျခင္း အလုိၾကီးျခင္း ေၾကာက္စိတ္မ်ားျခင္း စုိးရိမ္စိတ္မ်ားျခင္းေတြေၾကာင့္ သာသနာေတာ္ရဲ႔ ျပင္ပျဖစ္တဲ့ နတ္ကုိးကြယ္ျခင္း ဘုိးေတာ္ မယ္ေတာ္ ကုိးကြယ္ျခင္ အင္း အုိင္ လက္ဖြဲ႔ ေဗဒင္ မႏၱာန္ ကုိ အားထား ယံုၾကည္ျခင္း စတဲ့ သာသနာေတာ္ျပင္ပ ကုိးကြယ္ရာ ေတြကို ရွာမွီး ကုိးကြယ္ေနၾကပါတယ္။
ျမန္မာျပည္မွာ ေခတ္စားေနတဲ့ အတြင္း ၃၇ မင္း အျပင္ ၃၇ မင္း သူရႆတီ မယ္ေတာ္ စတဲ့ နတ္ေတြရဲ႔ သမုိင္းေၾကာင္းကုိ ျပန္ၾကည့္ရင္ ျမန္မာျပည္ျဖစ္နတ္မ်ား အစိမ္းေသ နတ္မ်ားျဖစ္တယ္ဆုိတာကို ေလ့လာေတြ႔ရွိနုိင္ပါတယ္၊ ျဗဟၼဏ တို႔ စိတ္ကူးပံုေဖၚ ကုိးကြယ္ခဲ့တဲ့ တကယ္ မရွိတဲ့ သူရႆတီ နတ္သၼီးကို ပိဋကတ္ သံုးပံုေစာင့္ နတ္သၼီး အျဖစ္ ယံုၾကည္ ကုိးကြယ္ေနၾကတာဟာ ပိဋကတ္ သံုးပံုကုိ လက္ဆင့္ကမ္းသယ္ေဆာင္ခဲ့ၾကတဲ့ သံဃာေတာ္မ်ားကို ေစာ္ကားျခင္းျဖစ္သလုိ မိမိ ဦးေနွာက္နဲ႔ နွလံုးသားကုိ အသိအမွတ္ မျပဳရာလဲ ေရာက္ပါတယ္၊
ဒီေနရာမွာ မနုႆေဗဒ ပညာရွင္တစ္ဦးရဲ႔ အဆုိအမိန္႔ကုိ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္ “ ထာ၀ရ ဘုရားက လူတုိ႔ကုိ ဖန္ဆင္းထားျခင္းမဟုတ္ လူတို႔ကသာ ထာ၀ရ ဘုရားကို ဖန္ဆင္းထားျခင္းျဖစ္သည္” လို႔ ဆုိပါတယ္ ဒီလုိဆိုရင္ ဦးဇင္းက လဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္ နတ္တုိ႔ က လူတုိ႔ကုိ ေစာင့္ေရွာက္ထားျခင္းမဟုတ္ လူတို႔က သာ နတ္တို႔ ကို ေစာင့္ေရွာက္ထားျခင္းျဖစ္တယ္ဆုိတာပါပ၊ ဲ
ဒါေၾကာင့္ ျမတ္ဗုဒၶက ဗုဒၶဘာသာ၀င္ မွန္ရင္ သာသနာပ ကိုးကြယ္မႈကို မရွာရလုိ႔ မိန္႔ေတာ္မူခဲ့့တာ ျဖစ္ပါတယ္။
ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ ၀င္ စစ္စစ္ျဖစ္ဖုိ႔ အတြက္….. ယံုၾကည္မႈ သဒၶါ တရားရွိရမည္ ,ေစာင့္ထိန္းမႈ သိီလ ရွိရမည္, ေကာတုဟလ မဂၤလာကို မယံုၾကည္ရ, ကံတရားကို ယံုၾကည္သူျဖစ္ရမည္, သာသနာေတာ္ျပင္ပ ကိုးကြယ္မႈ မရွာရဆိုတဲ့ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ မူ ၅ ခ်က္ကုိ ဦးထိပ္ ပန္ဆင္၍ ဗုဒၶ၀ါဒ သေဘာတရားျဖစ္ေသာ ဆင္းရဲ ျခင္းမွ ခ်မ္းသာျခင္းသို႔၊ မေကာင္းမႈ မွ ေကာင္းမႈသို႔၊ အေမွာင္မွ အလင္းသို႔၊ မသိမႈမွ သိမႈသို႔၊ ဒုကၡအတြင္းမွ ဒုကၡလြတ္ေျမာက္ရာသို႔ ေရာက္ေအာင္ အသိ အက်င့္ ဘက္စံုျမွင့္၍ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ျဖစ္္ေအာင္ ၾကဳိးစားၾကပါစုိ႔…….။
Theravada Buddhist Foundation (ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာမူ (၅)ရပ္ ) by Ashin Tikkhanyanalinkara ( Tikkhanyanalinkara Ashin )
က်င့္အပ္ေသာအက်င့္မ်ား
ထုိႏွစ္ပါးတို႔တြင္ အဘယ္သည္ က်င့္အပ္ေသာ အက်င့္ မည္သနည္း။ ကုိယ္၌ ျဖစ္ေသာ မလြန္က်ဴးျခင္း၊ ႏႈတ္၌ ျဖစ္ေသာ မလြန္က်ဴးျခင္း၊ ကုိယ္ႏႈတ္၌ ျဖစ္ေသာ မလြန္က်ဴးျခင္းသည္ ရွိ၏။ ဤသေဘာကုိက်င့္အပ္ေသာ အက်င့္ဟု ဆုိအပ္၏။ သီလ ေစာင့္ထိန္းမႈ အားလုံးသည္လည္း က်င့္အပ္ေသာ အက်င့္ မည္၏။
ဤသာသနာေတာ္၌ အခ်ဳိ႕ေသာ ရဟန္းသည္ ဝါးေပးျခင္းျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ သစ္ရြက္ေပးျခင္းျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ ပန္းေပးျခင္းျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ သစ္သီး ေပးျခင္းျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ ေရခ်ဳိးဆပ္ျပာမႈန္႔ေပးျခင္းျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ ဒန္ပူ ေပးျခင္းျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ ခ်စ္ခင္ေစလုိ၍ ေျမႇာက္ပင့္ေျပာဆုိျခင္းျဖင့္ လည္း ေကာင္း၊ အမွန္နည္းပါး အမွားမ်ားေသာ စကားကုိ ေျပာဆုိျခင္းျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ ကေလးေခ်ာ့ ကေလးထိန္းေပးျခင္းျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ လူတို႔အတြက္ သတင္းပို႔ ေပးျခင္းျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ ျမတ္စြာဘုရား စက္ဆုပ္ေတာ္မူအပ္ေသာ မွားေသာ အသက္ေမြးမႈ တစ္ခုခုျဖင့္ လည္းေကာင္း အသက္ေမြးျမဴျခင္း မျပဳေပ။
ဤသေဘာ ကုိ က်င့္အပ္ေသာ အက်င့္ဟု ဆုိအပ္၏။
''က်က္စားရာ'ေဂါစရ'''ဟုဆုိရာ၌က်က္စားသင့္ေသာ ေနရာသည္ ရွိ၏၊
မက်က္စားသင့္ေသာ ေနရာသည္ ရွိ၏။
အဘယ္သည္ မက်က္စားသင့္ေသာ ေနရာမည္သနည္း...
ဤသာသနာေတာ္၌ အခ်ဳိ႕ေသာ ရဟန္းသည္ ျပည့္တန္ဆာမအိမ္၌ က်က္စား၏၊ မုဆုိးမအိမ္၌ က်က္စား၏၊ အပ်ဳိႀကီးအိမ္၌ က်က္စား၏၊ ပ႑ဳက္အိမ္၌ က်က္စား ၏၊ ဘိကၡဳနီမေက်ာင္း၌ က်က္စား၏၊ ေသတင္းကုပ္၌ က်က္စား၏၊ မင္းတို႔ႏွင့္ လည္းေကာင္း၊ မင္း၏ အမတ္တို႔ႏွင့္ လည္းေကာင္း၊ တိတၳိတို႔ႏွင့္ လည္းေကာင္း၊ တိတၳိတပည့္တို႔ႏွင့္ လည္းေကာင္း သာသနာေတာ္ႏွင့္ မေလ်ာက္ပတ္ေသာ ဆက္ဆံျခင္းျဖင့္ ဆက္ဆံ၍ ေန၏။ ရဟန္းေယာက်္ား ရဟန္းမိန္းမ ဥပါသကာ ေယာက်္ား ဥပါသိကာမိန္းမတို႔အား သဒၶါတရား မရွိကုန္ေသာ၊ မၾကည္ညိဳကုန္ ေသာ၊ ေရတြင္းသဖြယ္ မျဖစ္ကုန္ေသာ၊ ဆဲေရးတတ္ ေရရြတ္တတ္ကုန္ေသာ၊ အက်ဳိးမဲ့ကုိ အလုိရွိကုန္ေသာ၊ စီးပြါးမဲ့ကုိ အလုိရွိကုန္ေသာ၊ ခ်မ္းသာမဲ့ကုိ အလုိရွိကုန္ေသာ၊ ေယာဂကုန္ရာကုိ အလုိမရွိကုန္ေသာ အၾကင္ အမ်ဳိး (ဒါယကာ) တို႔သည္ ရွိကုန္၏။ ထုိသို႔ သေဘာရွိေသာ အမ်ဳိး (ဒါယကာ) တို႔ကုိ မွီဝဲ၏၊ ဆည္းကပ္၏၊ ခ်ဥ္းကပ္၏၊ ဤသေဘာကုိ မက်က္စားသင့္ေသာ ေနရာဟု ဆုိအပ္ ၏။
ျမတ္ဗုဒၶ၏တရားသည္ တုိးတက္ျခင္းကုိ ပိတ္ဆုိ႔ပါသလား
မနက္ျဖန္၏ ေနာင္ေတာ္ျဖစ္တဲ့ အရွင္ေဒ၀ိႏၵာဘိ၀ံသေရးပုိ႔လုိက္သည့္ ေဆာင္းပါးေလးတစ္ပုဒ္ပါ။ အားလုံး ဖတ္ၾကရေအာင္ေနာ္။ ဘာေတြေရးထားလဲေပါ့........
မိမိစိတ္ထဲမွာ ဘယ္လုိမွ ေမ့လုိ႔မရေသာ စကားတစ္ခြန္းရွိ၏။ `` အရွင္ဘုရား ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားဟာ ဆင္းရဲတာ ဟာတုိးတက္ႀကီးပြားလုိတဲ့ ဆႏၵနည္းလုိ႔ပါဘုရား၊ ဘာေၾကာင့္အဲဒီလုိျဖစ္ရသလဲလုိ႔ စဥ္းစား လုိက္ေတာ့ `ပစၥည္း ဥစၥာဆုိတာ ေသရင္ ကိုယ့္ေနာက္မပါဘူး၊ ကိုယ့္ေနာက္ပါမွာက တရားပဲ၊ ဘ၀ဆုိတာ အႏွစ္ရွာလုိ႔မရဘူး၊အကာ သက္သက္ပါ၊ ဘယ္ဟာမွ အၿမဲမရွိ၊ ခ်မ္းသာတဲ့လူလဲ ေသရမွာပဲ၊ ပညာတတ္ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးလဲ ေသရမွာပဲ´စတဲ့ တရားေတြေၾကာင့္ပါ၊ ဒီတရားေတြကို နာေနရေတာ့ လူေတြဟာ စိတ္ဓာတ္ တက္ၾကြမလာပဲ တုိးတက္ႀကီးပြားလုိ တဲ့ဆႏၵနည္းသြားၾကတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ဆင္းရဲ ၾကတာ ဘုရား´´ဟူေသာစကားပင္တည္း။
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျမန္မာလူမ်ိဳးတစ္ေယာက္က ေလွ်ာက္ေသာစကား ျဖစ္၏။ မိမိစိတ္ထဲမွာ တုန္လႈပ္ ေျခာက္ျခား သြားပါေတာ့၏။ ``ဟာ ဒုကၡပဲ၊ ဘုရားရွင္ရဲ႕တရားေၾကာင့္ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြဟာ ဆင္းရဲေနတယ္ ဆုိပါလား၊ ဘုရားျမတ္စြာရဲ႕တရားဟာ လူေတြကုိ စိတ္ဓာတ္က်ေအာင္လုပ္ေနသလုိ ျဖစ္ေနသတဲ့၊ ဘုရား ဘုရား´´ဟု ၿငီးတြားမိေတာ့သည္။ ထုိသူသည္ ဗုဒၶဘာသာကို ကုိးကြယ္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္၏။ ယင္းကဲ့သုိ႔ ေျပာျခင္းသည္ ဘုရားျမတ္စြာကုိ မၾကည္ညိဳေသာေၾကာင့္ မဟုတ္ေပ။ ဘုရားျမတ္စြာအေၾကာင္းကုိ ခေရေစ့ တြင္းက် မသိရွိ ေသာေၾကာင့္တည္း။
``၀ီရိယ၀ေတာ ကိ ံ နာမ ကမၼံ နသိဇၩတိ- ၀ီရိယရွိလွ်င္ မည္သူ႕အဘိဓာန္မွာျဖစ္ျဖစ္ မျဖစ္ႏုိင္ဆုိေသာ ေ၀ါဟာရမရွိ။ အ႐ုိးေၾကေၾက အေရခန္းခန္း ႀကိဳးစားသူတုိ႔သည္ ဘယ္ေနရာမွာျဖစ္ျဖစ္ ေအာင္ျမင္မႈသရဖူကို ဆြတ္ခူးႏုိင္ေပ၏´´ စသည္အားျဖင့္ ေဟာထားေသာ ျမတ္ဗုဒၶ၏တရားမ်ား ရွိေပသည္သာ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဘုရား ျမတ္စြာ၏ တရားေတာ္သည္ ေလာကီဘက္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေလာကုတၱရာဘက္မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ႀကီးပြားတုိးတက္ ဖုိ႔အတြက္ အားေပးေသာ တရားမ်ားျဖစ္ပါသည္။
သူေ႒းသား သိဂၤါလကို ဆုံးမထားသည့္ မိဘက်င့္၀တ္၊ သားသမီးက်င့္၀တ္၊ ဆရာ့က်င့္၀တ္၊ တပည့္ က်င့္၀တ္စေသာ ဘုရားျမတ္စြာ၏ အဆုံးအမမ်ားကုိသာ တစ္ကမၻာလုံး လုိက္နာၾကမည္ဆုိလွ်င္ ယေန႔ ႏုိင္ငံတကာ ျပႆနာေပါင္းစုံကို ဒုိင္ခံေျဖရွင္းေပးေနရေသာ ``ကမၻာ့ကုလသမဂၢ႒ာနခ်ဳပ္´´ေတာင္ လုိမည္ မဟုတ္ေတာ့ေပ။
အမွန္က ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား ႀကီးပြားတုိးတက္မႈနည္းျခင္းသည္ အျမင္မက်ယ္ျခင္း၊ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္း ကူညီ႐ုိင္းပင္းမႈနည္းျခင္း၊ ေအးတိေအးစက္ေနတတ္ျခင္း၊ လူမ်ိဳးျခား ဘာသာျခားတုိ႔၏ ညီၫြတ္မႈကို အတု မယူျခင္းစသည္တုိ႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။
ႏုိင္ငံရပ္ျခားတုိင္းျပည္၌ အလုပ္လုပ္ေနသည့္ လူငယ္တစ္ေယာက္က ``တပည့္ေတာ္တုိ႔ ျမန္မာ လူမ်ိဳးေတြက အလုပ္တူရင္ ျငဴဆူတယ္ဘုရား။ မနာလုိ၀န္တုိျဖစ္တယ္။ အဆင္ေျပတာကုိ ၀မ္းမသာႏုိင္ဘူး။ အခ်င္းခ်င္း ရာထူး ဂုဏ္ယွဥ္ခ်င္ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့သူကလည္း ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္း ႏွိမ္ခ်င္ တယ္။ ဒီလိုစိတ္ဓာတ္ေတြက တပည့္ေတာ္တုိ႔ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ႏွလုံးသားကုိ လွဳိက္စားေနပါတယ္၊ ဗုဒၶဘာသာ ၀င္ျဖစ္ေနၿပီး ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီလုိေအာက္တန္းက်တဲ့စိတ္ေတြ ျဖစ္ေနတာလဲ မသိပါဘူးဘုရား´´ဟု ျမန္မာလူမ်ိဳး မ်ားကို အားမလုိအားမရျဖစ္ရေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားဖူး၏။
ယင္းသုိ႔ကူညီမႈ ႐ုိင္းပင္းမႈ စည္းလုံးမႈ ညီညြတ္မႈမရွိေသာေၾကာင့္ ျမန္မာ့စီးပြားေရးေစ်းကြက္မ်ားကုိ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔က ဦးမေဆာင္ႏုိင္ၾကေတာ့ေပ။ ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးတုိ႕၏ အခ်က္အျခာက်သည့္ေနရာမ်ားမ်ား၌ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔ ပိုင္ဆုိင္ေသာ စားေသာက္ဆုိင္ႀကီးမ်ား၊ ကုန္တုိက္ႀကီးမ်ား၊ အေဆာက္အဦးမ်ားကို ေတြ႔ဖုိ႔ ခဲယဥ္းလွေပသည္။
ျဖစ္သင့္တဲ့ေလာဘ
ႀကီးပြားတုိးတက္ခ်င္ေသာ ဆႏၵျဖင့္ စီးပြားေရးလုပ္ျခင္းေၾကာင့္ ေလာဘျဖစ္သည္မွာ မွန္ေပ၏။ သုိ႔ေသာ္ ေလာဘျဖစ္တုိင္း ဒုစ႐ုိက္ဟု ေျပာလုိ႔မရေပ။ ေလာဘသည္ ၂-မ်ိဳးရွိေပသည္။ တရားေသာေလာဘႏွင့္ မတရား ေသာ ေလာဘတုိ႔တည္း။ အမ်ားအတြက္ (မိသားစု၊ ရပ္ရြာ၊ အမ်ိဳး၊ ဘာသာ၊ သာသနာအတြက္) ရည္ရြယ္ၿပီး စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္လွ်င္ ``တရားေသာေလာဘ´´ ျဖစ္၏။ (ေသ၀ိတဗၺတဏွာ-ဟုေခၚ၏)။ ဆုိလုိ သည္ကား ယင္းတရားေသာေလာဘေၾကာင့္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈမ်ား တေပြ႕တပိုက္ႀကီး ရႏုိင္ျခင္းပင္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တရားေသာေလာဘသည္ ျဖစ္သင့္ေသာေလာဘတည္း။
မိမိမွာ ပစၥည္းဥစၥာ မ်ားမ်ားရွိလွ်င္ စာသင္ေက်ာင္းပဲ ေဆာက္ေဆာက္၊ ေရတြင္းေရကန္ပဲ တူးတူး၊ မိဘေဆြမ်ိဳးေတြကိုပဲ ေထာက္ပံ့ေထာက္ပံ့၊ ေဆး႐ုံကုိပဲလွဴလွဴ မိမိႀကိဳက္သည့္ကုသုိလ္ကုိ လုပ္ႏုိင္ေပသည္။ မိမိလုပ္ခ်င္သည့္ ဘာသာေရး လူမႈေရးလုပ္ငန္းမွန္သမွ်ကုိလည္း လုပ္ႏုိင္၏။ အူမေတာင့္မွ သီလ ေစာင့္ႏိုင္ သည္ မဟုတ္ပါေလာ။
ေက်ာင္းဒကာႀကီး အနာထပိဏ္ ေက်ာင္းအမႀကီး ၀ိသာခါတုိ႔ ေက်ာင္းတုိက္ႀကီးေဆာက္လုပ္ၿပီး သာသနာျပဳႏုိင္ျခင္းသည္ ဓနဥစၥာၾကြယ္၀ေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။ ဘုရင္မင္းျမတ္အေနာ္ရထာသည္သည္ ႏုိင္ငံ ေတာ္ႀကီးကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲခဲ့၏။ ဘုရားပုထုိးမ်ားတည္ခဲ့၏။ ဆည္ေျမာင္းတာတမံမ်ားကုိ ေဆာက္လုပ္၏။ ေရွး အေခၚ ပိဋကတ္တုိက္ ၊ ယခုေခတ္အေခၚ စာၾကည့္တုိက္မ်ားကိုလည္း တည္ေဆာက္ခဲ့၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ``စာၾကည့္တုိက္အစ ပိဋကတ္တုိက္က´´ဟုပင္ ေျပာႏိုင္ပါ၏။ ယင္းသုိ႔ တုိင္းက်ိဳးျပည္ျပဳအလုပ္မ်ားကို လုပ္ႏုိင္ ျခင္းသည္ တန္ခုိးၾသဇာ ၾကီးမားေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။
ယင္းတန္ခုိးၾသဇာ၊ ဓနဥစၥာတုိ႔သည္ကား တန္ဖုိးရွိရွိ အသုံးခ်တတ္လွ်င္ နိဗၺာန္ဆိပ္ကူးတံတားပင္ တည္း။ ဦးအနာထပိဏ္၊ ေဒၚ၀ိသာခါ၊ ဘုရင္အေနာ္ရထာတုိ႔ကား တန္ခုိးၾသဇာ၊ ဓနဥစၥာတုိ႔ျဖင့္ နတ္ရြာ နိဗၺာန္သုိ႔ တက္လွမ္း သြားၾကကုန္ၿပီ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တန္ခုိးၾသဇာ၊ ဓနဥစၥာတုိ႔ကုိ ရရွိေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္လွပါသည္။ တတ္ႏုိင္သူမ်ားအေနျဖင့္ တိုက္ ၁-လုံးကေန တုိက္ ၁၀-လုံး ၁၅-လုံးျဖစ္ေအာင္၊ ကား ၁-စီးကေန ကား ၁၀-စီး ၁၅-စီးပုိင္ေအာင္ စီးပြားေရးလုပ္ၾကစမ္းပါ။ မိမိတုိ႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္ သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ခ်မ္းသာေသာ သူေ႒းသူၾကြယ္ျဖစ္ေနလွ်င္ ျမန္မာလူမ်ိဳးတုိ႔အေနျဖင့္ အင္မတန္ ဂုဏ္ယူသင့္ေပသည္။
ေျမြေပြး၏ ပါးစပ္ထဲသုိ႔ေရာက္သြားသည့္ မုိးေရစက္သည္ အဆိပ္ျဖစ္သြားေသာ္လည္း မုတ္ေကာင္၏ ပါးစပ္ထဲသုိ႔ ေရာက္သြားေသာ မုိးေရစက္သည္ကား ပုလဲျဖစ္သြားေပသည္။ မုိးေရစက္ျခင္းတူေသာ္လည္း တန္ဖုိးျခင္း မတူေတာ့။
ေလာကႀကီးသည္ ေျခြမွ ရံ၏။ မေျခြလွ်င္ မရံေပ။ မွန္၏။ တခ်ိဳ႕ဆင္းရဲေသာဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားသည္ ဘာသာျခားတုိ႔က ဓနဥစၥာမ်ားျဖင့္ ေထာက္ပံ့ၾကေသာေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာကုိ ေက်ာခုိင္းသြားေတာ့သည္။ အဘယ္သုိ႔ ကာကြယ္မည္နည္း။ တန္ခုိးၾသဇာ၊ ဓနဥစၥာတုိ႔သာရွိလွ်င္ ယင္းမိသားစုမ်ားကို စားနပ္ရိကၡာ တုိ႔ျဖင့္ေထာက္ပံ့ၿပီး ဗုဒၶဘာသာ၀င္ထဲသုိ႔ေရာက္ေအာင္ ျပန္ၿပီးစည္း႐ုံးႏုိင္ေပမည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အရင္းအႏွီး ေတာင့္တင္းေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔သည္ စက္႐ုံအလုပ္႐ုံ၊ ကုန္တုိက္စသည္မ်ားကို တည္ေထာင္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္လွေပသည္။ ဓနဥစၥာတုိ႔ရွိမွသာလွ်င္ ကိုယ့္လူမ်ိဳးမ်ားကုိ ေထာက္ပ႔ံႏုိင္မည္မဟုတ္ပါေလာ။
တစ္က်ပ္ႏွင့္တစ္ရာ ဘယ္ဟာကုိ ယူမွာလဲ
ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ အေလာင္းေတာ္ဘ၀မွစ၍ ဘုရားျဖစ္သည့္တုိင္ေအာင္ ကိုယ့္အမ်ိဳး၏ အက်ိဳး စီးပြားကို လုပ္ခဲ့ပါသည္။ အေလာင္းေတာ္ဘ၀က ကုိယ့္အမ်ိဳးကို ပ်က္စီးေအာင္ လုပ္သူမ်ားအား ကာကြယ္ေသာ အားျဖင့္ တုိက္ခုိက္ေခ်မႈန္းခဲ့သည္ကုိ ေတြ႕ျမင္ႏုိင္ပါသည္။ ကိုယ့္အမ်ိဳးကုိ ေစာ္ကားသူမ်ားကုိ မိမိႏွင့္ မဆုိင္ပါဘူးဟူေသာ စိတ္ျဖင့္ ဦးေခါင္းငုံ႔ မခံခဲ့ေပ။ တစုံတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ လူသူေလးပါး ဒုကၡေရာက္ေနလွ်င္ ထုိတစုံတစ္ေယာက္ကုိ ေနာက္ေနာင္ေရွာင္ၾကဥ္ေအာင္ တရားေသာနည္းျဖင့္ တုန္႔ျပန္ခဲ့ေပသည္သာ။
``ခႏၱီ-သည္းခံရမည္´´ဟုဆုိေသာ္လည္း သူ႔ေနရာႏွင့္သူ က်င့္သုံးတတ္ဖုိ႔လုိအပ္လွ၏။ တုိင္းတစ္ပါး သား လူမ်ိဳးျခား တစ္ေယာက္က ျမန္မာ့တုိင္းရင္းသားမိန္းကေလးမ်ားကုိ မတရားသျဖင့္ေႏွာက္ယွက္ေနလွ်င္ လက္ပုိက္ၾကည့္ေန၍ မျဖစ္ေပ။ ေနာက္ေနာင္မေႏွာက္ယွက္ေအာင္ ေရွးဦးစြာ ေျပေျပလည္လည္ ေျပာဆုိရ ေပမည္။ အကယ္၍ မရခဲ့လွ်င္ ဖုိးသူေတာ္ေမတၱာပုိ႔နည္းျဖင့္ ပုိ႔သင့္က ပုိ႔ရေပမည္။
တခါက ဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္ပါး ဖုိးသူေတာ္ႏွင့္ ခရီးသြားရာ၀ယ္ လမ္းခုလတ္၌ ကၽြဲ႐ုိင္းႀကီးတစ္ေကာင္ ႏွင့္ ပက္ပင္းတုိးမိ၏။ ကၽြဲ႐ုိင္းႀကီးက ခတ္မည့္အမူအရာျဖင့္ေျပးလာရာ ဘုန္းႀကီးက ``ခ်မ္းသာပါေစ´´ဟု ေမတၱာပုိ႔ေလ၏။ သုိ႔ေသာ္ ကၽြဲ႐ုိင္းႀကီးက ေနာက္မဆုတ္ပဲ ေျပးၿမဲေျပးလာသျဖင့္ ဖိုးသူေတာ္က အုတ္ခဲက်ိဳးျဖင့္ ၂-ခ်က္ေလာက္ ထုလုိက္ရာ ကၽြဲ႐ုိင္းႀကီး ထြက္ေျပးရွာေလေတာ့သည္။ ထုိအခါ ဆရာျဖစ္သူဘုန္းေတာ္ႀကီးက ``သူေတာ္ေရ မင္းေမတၱာက ငါ့ေမတၱာထက္ ပုိစြမ္းတယ္ကြ´´ဟု ၀မ္းပန္းတသာ မိန္႔ေတာ္မူေလသတတ္။ ဤကား ဖုိးသူေတာ္ေမတၱာပုိ႔နည္းတည္း။
ဖုိးသူေတာ္က ကၽြဲ႐ုိင္းႀကီးကို အုတ္ခဲက်ိဳးျဖင့္ ဆုံးမလုိက္ရျခင္းသည္ ကၽြဲ႐ုိင္းႀကီးကို ဒုကၡေရာက္ေစ လုိေသာ ေၾကာင့္မဟုတ္၊ ဆရာဘုန္းႀကီးကို ၾကည္ညိဳေလးစားေသာေၾကာင့္တည္း။ မည္သည့္အရာမဆုိ တစ္ခုခုကုိ ေရြးခ်ယ္ရေတာ့မည္ဆုိလွ်င္ တန္ဖိုးရွိသည့္အရာကိုသာ ေရြးခ်ယ္ရသည္မွာ သဘာ၀တည္း။ ယင္း သဘာ၀တရားကုိပင္ ``ဓမၼ´´ဟုေခၚသည္မဟုတ္ပါေလာ။
မတရားေလာဘဆုိတာ
မတရားေလာဘဆိုသည္မွာ အတင္းအဓမၼလုိခ်င္ေသာ စိတ္၊ သူမ်ားဆီက ေငြကုိ အေခ်ာင္လုိခ်င္ေသာ စိတ္၊ လုယက္တုိက္ခုိက္ၿပီး လုိခ်င္ေသာစိတ္မ်ားပင္တည္း။ ကမၻာမွာ အစဆုံးျဖစ္ေသာ မေကာင္းမႈဒုစ႐ုိက္မွာ အဒိႏၷာဒါန ( ခုိးယူျခင္း)ပင္ ျဖစ္၏။ မတရားေလာဘကုိ အေျခခံ၍ျဖစ္ေသာ ဒုစ႐ုိက္တည္း။
ကမၻာဦးလူမ်ားသည္ စားနပ္ရိကၡာအတြက္ ကုိယ့္လယ္ႏွင့္ကုိယ္ အသီးသီး စပါးစုိက္ပ်ိဳးၾက၏။ အစပိုင္း မွာ မည္သည့္ျပႆနာမွ မျဖစ္။ ေနာက္ပိုင္းေရာက္လာသည့္အခါ အေခ်ာင္သမားမ်ားက စပါးမ်ားကို ခုိးၾက ေတာ့၏။ ယင္းေလာဘကား မတရားေလာဘတည္း။ သုိ႔ႏွင့္ လူအမ်ားသည္ သမာသမတ္က်ေသာ လူ တစ္ေယာက္ကို ေခါင္းေဆာင္ခန္႔ၿပီး ``မင္း´´ဟု သမုတ္ကာ ရပ္ရြာနယ္ပယ္ကုိ ၿငိမ္းခ်မ္းဖုိ႔အတြက္ အုပ္ခ်ဳပ္ ခုိင္း၏။ သူခုိးဓားျပမ်ားကုိ တုိက္ခုိက္ေခ်မႈန္းဖုိ႔အတြက္ (သုိ႔မဟုတ္) မတရားေလာဘသမားမ်ားကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ ေပးဖုိ႔အတြက္ မင္းဆုိသည္မွာ ေပၚေပါက္လာျခင္းျဖစ္ေပသည္။
တလြဲဆံပင္ေကာင္း
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျမန္မာလူမ်ိဳးတုိ႔သည္ `` ဒီေလာက္ရွိရင္ ေတာ္ပါၿပီ၊ ကိုယ့္မိသားစု တစ္သက္စားလုိ႔ မကုန္ဘူး၊ ဒီထက္ပိုၿပီးေတာ့ ခ်မ္းသာေတာ့ေကာ ဘာလုပ္မွာလဲ၊ ေသရင္ ကိုယ့္ေနာက္မပါဘူး´´ဟု စသျဖင့္ ေလာဘနည္းသလုိလုိ၊ ေရာင့္ရဲသလုိလုိနဲ႔ ေျပာတတ္ၾက၏။ တလြဲဆန္ပင္ေကာင္းျခင္းပင္တည္း။ အမွန္ကား ဤကဲ့သုိ႔ေျပာျခင္းသည္ ေလာဘနည္းျခင္းေၾကာင့္မဟုတ္၊ အမ်ိဳး ဘာသာကို အားမေပးလုိျခင္း၊ ဇြဲမရွိျခင္း တုိ႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပသည္။ ကိုယ့္မိသားစုတစ္သက္ စားမကုန္ေလာက္ေအာင္ ခ်မ္းသာေနလွ်င္ ကိုယ့္ေဆြမ်ိဳး သားခ်င္းမ်ားကုိ ေပးကမ္းႏုိင္သည္ မဟုတ္ပါေလာ။ ထုိထက္မက ခ်မ္းသာေနလွ်င္ တုိင္းျပည္ႏွင့္လူမ်ိဳးကို ေထာက္ပံ ႏုိင္သည္ မဟုတ္ပါေလာ။
ဘုရားျမတ္စြာက ``ေရာင့္ရဲရမည္၊ တင္းတိမ္ရမည္´´ဟု ေဟာျခင္းသည္ ပစၥည္းဥစၥာမ်ားကုိ မရွာရဟု ေျပာလုိသည္မဟုတ္ေပ။ တခါတရံ မတရားေလာဘႀကီးသည့္အခါ ``တုတ္ႏွင့္ပစ္လုိ႔ရရ၊ ခဲႏွင့္ပစ္လုိ႔ရရ၊ ရဖုိ႔သာအဓိက´´ဟု ဆုိၿပီး ဒုစ႐ုိက္မ်ိဳးစုံ လုပ္ေတာ့၏။ လုယက္ျခင္း၊ ခုိး၀ွက္ျခင္း၊ ေခ်ာက္တြန္းျခင္း၊ တစ္ပတ္ ႐ုိက္ျခင္းစသည္တုိ႔ကား မတရား ေလာဘေၾကာင့္ျဖစ္၏။
ယင္းကဲ့သုိ႔ေသာ မတရားေလာဘမ်ားကို ထိန္းေပးဖုိ႔အတြက္ ဘုရားျမတ္စြာက ``ရွိတာေလးႏွင့္ ေက်နပ္ရမယ္၊ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္ျခင္းဟာ အေကာင္းဆုံးဥစၥာပါပဲ´´ဟု ေဟာေတာ္မူျခင္းျဖစ္ ေပသည္။ စီးပြားေရး လုပ္ငန္း မ်ားကုိ မလုပ္ဖုိ႔အတြက္ ေဟာေတာ္မူျခင္းမဟုတ္။
တခ်ိဳ႕လူပုဂၢိဳလ္မ်ားကား လူ႔ဘ၀ႀကီးကုိ ၿငီးေငြ႔သည့္အတြက္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြကို မလုပ္ခ်င္ သေယာင္ေယာင္၊ ၃၁-ဘုံလုံးသည္ ဒုကၡသစၥာျဖစ္သည့္အတြက္ နိဗၺာန္တစ္ဘက္ကမ္းကိုပဲ အခုခ်က္ခ်င္း ကူးေတာ့မည့္ေယာင္ေယာင္ သံေ၀ဂတရားရေနသည့္ ေယာဂီသူေတာ္စင္ကဲ့သုိ႔ ေျပာတတ္ၾကေသး၏။ ထုိ ပုဂၢိဳလ္မ်ား တရားရိပ္သာကိုသြားၿပီး တရားအားထုတ္ေသာအခါ ၂-ရက္ေလာက္ အားထုတ္ၿပီး အိမ္ျပန္လာ ေတာ့၏။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေသာအခါ ``က်န္းမာေရးကလည္း မေကာင္းဘူး၊ ဒီေတာ့ စိတ္သြားတုိင္း ကိုယ္ မပါေတာ့ ဘယ္ အားထုတ္လုိ႔ ေကာင္းေတာ့မွာလဲ၊ တရားျပဆရာကလဲ အေတြ႕အႀကဳံႏုေသးေတာ့ တရား နာရတာက အားမရပါဘူးေပါ့ကြာ´´ဟု စသျဖင့္ ဆင္ေျခအမ်ိဳးမ်ိဳးေပးၿပီး ကိုယ့္အျပစ္ကုိ သူမ်ားေပၚပုံခ် ေလ ေတာ့သတည္း။
အမွန္ကား အေပၚယံအသိေလးကုိ တကယ့္``သံေ၀ဂတရား´´ဟု ထင္ေနျခင္းပင္တည္း။ ယင္းသုိ႔ ထင္ျခင္းသည္လည္း ကိုယ့္ကုိယ္ကုိ လိမ္ေနျခင္းပင္ ျဖစ္၏။ သူမ်ားအလိမ္မခံရဖုိ႔ထက္ ကုိယ့္ကိုယ္ကုိ အလိမ္ မခံရေအာင္ သတိျပဳသင့္၏။
ေက်ာင္းဒကာႀကီးအနာထပိဏ္၊ ေက်ာင္းအမႀကီး ၀ိသာခါတုိ႔သည္ ေသာတာပန္ အရိယာပုဂၢိဳလ္မ်ား ျဖစ္ၾက၏။ သုိ႔ေသာ္ ကိုယ္ပုိင္စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား ရွိၾကေပသည္သာ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေလာကီလူသားမွန္သမွ် စီးပြားေရးလုပ္ငန္းကုိ မျဖစ္မေန ျပဳလုပ္သင့္ေပသည္။
``ေအာက္ကလိအာ´´ မျဖစ္ေအာင္ သတိျပဳ
ဘက္ေပါင္းစုံကေန မၾကည့္ဘဲ တစ္ဖက္သတ္ၾကည့္ေနရင္ေတာ့ အျမင္မွန္ကုိ ရႏုိင္မည္မဟုတ္ေပ။ အျမင္မွန္ကုိ မရလွ်င္ လူ႕ဘ၀ႀကီးကုိ ၿငီးေငြ႕သလုိလုိ၊ စိပ္ပုတီးႏွင့္ရိပ္ႀကီးခုိေတာ့မွာလုိလုိႏွင့္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္း မ်ားကို မလုပ္ဘဲေနလွ်င္ ေလာကီအက်ိဳးလည္း မရ၊ ေလာကုတၱရာအက်ိဳးလည္း မရဘဲ ကီမဟုတ္ ကုတ္မဟုတ္၊ မိေနာက္မက် ဖေနာက္မမီ၊ ``ေအာက္ကလိအာ´´ ျဖစ္သြားမွာ စုိးရေပသည္။ (ၾကက္တြန္သံလည္းမဟုတ္၊ က်ီးတြန္သံလည္းမဟုတ္သည္ကုိ ေအာက္ကလိအာဟု ေခၚ၏။)
လူမွန္လွ်င္ လူ႔အလုပ္ကုိ လုပ္ရမည္။ ဘုန္းႀကီးမွန္လွ်င္လည္း ဘုန္းႀကီအလုပ္ကုိ လုပ္ရမည္။ လူျဖစ္ ပါလ်က္ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးကဲ့သုိ႔ စီးပြားေရးအလုပ္မ်ားကို မလုပ္ဘဲပစ္ထားလွ်င္ (သို႔မဟုတ္) စီးပြားေရး လုပ္ငန္း မ်ားကို လုပ္ေသာ္လည္း စိတ္ပါ၀င္စားမႈ မရွိလွ်င္ လူ႕တာ၀န္ ပ်က္ကြက္ျခင္းပင္တည္း။ ယင္းသုိ႔ ပ်က္ကြက္ လွ်င္ သူ႔ မိသားစု နစ္နာပါေတာ့သည္။
``အလုပ္လုပ္ရင္ လုပ္၊ အလုပ္မလုပ္ရင္ ေသတာက ေကာင္းတယ္´´ဟူေသာ စကားပုံတစ္ခု ရွိ၏။ အသက္ရွင္သန္ေနတုန္းမွာ ေငြမ်ားမ်ားရရွိေအာင္ အလုပ္လုပ္ရမည္ ဟု ဆုိလုိျခင္းပင္တည္း။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေျပာ ၾကသည္ထင္၏။ ``ေငြသည္ ဒုတိယဘုရား´´ဟူသတတ္။
ထုိ႔ေၾကာင့္ ဘုရားျမတ္စြာက ပစၥဳပၸန္ခ်မ္းသာေရးကုိအလုိရွိသူမ်ားအတြက္ `` ဥ႒ာန- မည္သည့္ အလုပ္ကုိပဲ လုပ္လုပ္ ငုတ္မိသဲတုိင္ တက္ႏုိင္ဖ်ားေရာက္ဆုိတဲ့ ေနာက္မဆုတ္တမ္းစိတ္ဓာတ္ ရွိရမည္၊ အာရကၡ- ၾကြက္ေသတစ္ခု အရင္းျပဳဆုိသကဲ့သုိ႔ အေလအလြင့္မရွိေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ရမည္၊ ကလ်ာဏမိတၱ- ေစ်းကြက္ခ်ဲ႕ႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ တစ္ရြာတစ္က်ီ ေဆာက္ရမည္၊ သမဇီ၀ိတ- စီမံခန္႔ခြဲမႈ စာရင္းအင္းပညာကုိ ကၽြမ္း က်င္ရမည္´´ ဟု သမၸဒါတရား ၄-ပါး ကုိ မိန္႔ေတာ္မူျခင္းျဖစ္ေပသည္။
ဤကဲ့သို႔ ႀကီးပြားေရးတရားမ်ားကုိ သတိမထားမိၾကသူမ်ားက ``ဘုရားျမတ္စြာ၏တရားသည္ ႀကီးပြား တုိးတက္ဖုိ႔အတြက္ ပိတ္ဆုိ႔သည့္တရား´´ဟု ထင္ျမင္ကုန္ေတာ့သည္။
ဤအခ်က္ကို မိမိတို႔ သံဃာေတာ္အရွင္ျမတ္မ်ားသိရွိနားလည္ထားဖုိ႔ လိုအပ္လွ၏။ သုိ႔မွသာလွ်င္ ``ဘယ္လုိေနရာမ်ိဳးမွာ ဘယ္လုိတရားမ်ိဳးကုိ ေဟာသင့္တယ္´´ဆုိသည္ကုိ နားလည္မည္ျဖစ္ေပသည္။ သူ႔ေနရာႏွင့္သူ သိရွိနားလည္ဖုိ႔ အေရးႀကီးလွ၏။ မဂၤလာဦးဆြမ္းေကၽြးမွာ ညီေတာ္ မင္းနန္ခၽြတ္ခန္းကို ေဟာလုိ႔ မျဖစ္။ လင့္က်င့္၀တ္၊ မယားက်င့္၀တ္တရားမ်ိဳးကို ေဟာရေပမည္။ ေလာကီႀကီးပြားေရး တရားမ်ားကုိလည္း သူ႔ေနရာႏွင့္သူ ေဟာဖုိ႔၊ ေျပာဖုိ႔၊ ေရးဖို႔ လုိအပ္ေပသည္။
တခ်ိဳ႕ဆရာေတာ္မ်ားသည္ ``တရားအားထုတ္ခ်င္သလား၊ ဘုန္းႀကီး၀တ္မွ ေကာင္းမွာေပါ့၊ ဘုန္းႀကီး မ၀တ္ႏိုင္ဘူးလား၊ မိသားစု သံေယာဇဥ္ေတြကို ျဖတ္လုိက္စမ္းပါ၊ ဒါဆုိရင္ ၀တ္ႏိုင္ပါတယ္´´ဟု စသျဖင့္ မိန္႔ေတာ္မူၾက၏။ တခ်ိဳ႕ေသာလူမ်ားမွာ ေရွာင္လႊဲ၍ မရႏုိင္ေသာတာ၀န္မ်ား ရွိေနၾကရကား တရားအားထုတ္ ခ်င္သည့္ လူတုိင္းကို ဘုန္းႀကီး၀တ္ခုိင္းလုိ႔ မျဖစ္ေပ။ လူပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္အျဖစ္ႏွင့္ တရားအားထုတ္ လွ်င္လည္း တရားထူးမ်ား ရႏုိင္ေပသည္သာ။
သာ၀တၳိၿမိဳ႕ႀကီး၌ လူဦးေရ သန္း ၇၀-ရွိရာ သန္း ၅၀-မွာ အရိယာပုဂၢိဳလ္မ်ား ျဖစ္ၾက၏။ ဤအေရ အတြက္ကုိ ၾကည့္လွ်င္ပင္ လူပုဂၢိဳလ္အမ်ားအျပား ``တရားထူးမ်ား´´ ရၾကသည္ဆုိသည္မွာ ေျပာဘြယ္မရွိ ေတာ့ေပ။ က်န္သည့္ သန္း ၂၀-ကလည္း သူတုိ႔၏ႏွလုံးသားထဲ၌ ဗုဒၶတရားမ်ား ထည့္ထားၾကသည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားပင္တည္း။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ အရိပ္ေအာက္မွာ ရွိသည့္ သာ၀တၳိၿမိဳ႕ႀကီးသည္ မည္မွ်ေလာက္ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းမႈ သာယာဖြံ႕ၿဖိဳးမႈရွိမည္ဆုိသည္ကုိ မွန္းဆ၍ ၾကည့္ႏုိင္ပါသည္။ ေတြးၾကည့္လွ်င္ လြမ္းေမာ ဘြယ္ ေကာင္းေလစြာ့တကား။
စိတ္သာရွင္ေစာ ဘုရားေဟာ
လူတစ္ေယာက္သည္ ``ဘုရားဒကာဆုိတဲ့ နာမည္တစ္လုံးရရင္ေတာ္ပါၿပီ´´ ဟူေသာ စိတ္ျဖင့္ ဘုရား တည္ေန၏။ အျခားလူတစ္ေယာက္ကား ``သားေလးရွင္ျပဳဖုိ႔၊ လွဴႏုိင္တန္းႏုိင္ဖုိ႔´´ဟူေသာ စိတ္ျဖင့္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ားကုိ ေဇာက္ခ်ၿပီး ႀကိဳးစားပန္းစားလုပ္ေန၏။ ထုိႏွစ္ေယာက္တြင္ ဘုရားတည္ေသာသူထက္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားကုိ လုပ္ကုိင္ေနေသာသူက ပုိ၍ျမင့္ျမတ္၏။ အဘယ္ေၾကာင့္နည္း။ သူ၏ ရည္ရြယ္ခ်က္က မြန္ျမတ္ေသာေၾကာင့္တည္း။
တခါက အလြန္ရင္းႏွီးေသာ တံငါသည္ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရွိ၏။ တစ္ရက္လုပ္မွ တစ္ရက္စားရ ေသာေၾကာင့္ ဥပုသ္ေန႔မွာ ဥပုသ္ေစာင့္ခ်င္ေသာ္လည္း ဥပုသ္မေစာင့္ႏုိင္ၾက။ သုိ႔ႏွင့္ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္စီ ဥပုသ္ေစာင့္ဖုိ႔ တုိင္ပင္ၾကေလသည္။ လျပည့္ေန႔ေရာက္ေသာအခါ တစ္ေယာက္က ေက်ာင္းသုိ႔ သြားၿပီး ဥပုသ္ေစာင့္၏။
က်န္ရစ္သူ ကုိတံငါသည္ကေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စာရဖုိ႔အတြက္ ေလွတစီးနဲ႔ ေခ်ာင္းထဲမွာ ႀကိဳးစား ပန္းစားႏွင့္ ငါးမ်ားကုိ ဖမ္းရေလသည္။ ငါးမ်ား ႏွစ္ေယာက္စာရေသာအခါ တံငါတဲထဲ၌ အနားယူရင္း ဥပုသ္ေစာင့္သြားသည့္ သူငယ္ခ်င္းကို သတိရေန၏။ ``အင္း ငါ့သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ဘုန္းႀကီးထံကေန သီလခံယူေဆာက္တည္ ၿပီးေရာ့မယ္၊ အခုခ်ိန္မွာ ဘုရားရိပ္မွာ ေနၿပီးေတာ့ ပုတီးစိပ္တရားထုိင္လုပ္ေနေရာ့ေပါ့၊ အင္း ကုသုိလ္ေတြ အမ်ားႀကီး ရေနေရာ့မယ္၊ သိပ္ေအးခ်မ္းမွာပဲ´´ဟု စဥ္းစားၿပီး သာဓုေခၚေနေတာ့၏။ လူက တံငါတဲ၌ေနေသာ္လည္း စိတ္က ေက်ာင္းေရာက္ေန၏။
ေက်ာင္းသြားၿပီး ဥပုသ္ေစာင့္ေသာ တံငါသည္ကလည္း ပုတီးကုံးကုိင္ၿပီး က်န္ရစ္သူ သူငယ္ခ်င္းကို သတိရေနမိ၏။ ``အခုခ်ိန္မွာ ငါ့သူငယ္ခ်င္း ပုိက္ကြန္နွင့္ ငါးေတြ ဖမ္းေနေရာ့မယ္၊ ဒီေန႔ ငါ့အတြက္ ေ၀စုေပး ရမွာဆုိေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စာ ဖမ္းရမွာ၊ ဖမ္းမွဖမ္းပါ့မလား၊ ႏွစ္ေယာက္စာ မရရင္ေတာ့ ဒုကၡပဲ´´ဟု ေတြးၿပီး ေလာဘႏွင့္ ေသာကျဖစ္ေနေတာ့၏။ လူက ေက်ာင္းမွာေနေသာ္လည္း စိတ္က ပုိက္ကြန္ထဲမွ မထြက္။
စိတ္ထားျဖဴစင္ေအာင္ေနထုိင္ျခင္းကုိ ``ဥပုသ္ေစာင့္သည္´´ဟုေခၚ၏။ ယင္းသုိ႔ဆုိလွ်င္ ထုိတံငါသည္ ႏွစ္ေယာက္တြင္ မည္သူက ဥပုသ္ေစာင့္သနည္း။ အေျဖကား လယ္ျပင္မွာ ဆင္သြားသလုိထင္ရွားလွပါသည္။ ``စိတ္သာရွင္ေစာ ဘုရားေဟာ``ဆုိသည့္အတုိင္း အတြင္းစိတ္ဓာတ္က တင့္တယ္လွ်င္ အရာခပ္သိမ္း တင့္ တယ္ေတာ့သည္သာ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဘုရားတည္တုိင္း ကုသုိလ္ရသည္ဟု ေျပာ၍ မရသကဲ့သုိ႔ စီးပြားေရးလုပ္တုိင္း လည္း တရားႏွင့္ေ၀းသည္ဟု ေျပာ၍ မျဖစ္ေပ။
တစ္ေယာက္အားထက္ ဆယ္ေယာက္အားက ပုိထိေရာက္
စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားကုိ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္သည့္အခါမွာလည္း ကိုယ့္ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားကုိ ကူညီ ေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ အထူးလုိအပ္လွ၏။ ဘာသာျခားမ်ားသည္ သူတုိ႔ဘာသာ၀င္တုိ႔ကုိသာလွ်င္ အထူးဦးစား ေပးၾက၏။ ထမင္းဆုိင္ျခင္းအတူတူ သူတုိ႔ဘာသာ၀င္တုိ႔၏ ထမင္းဆုိင္ကိုသာ အားေပးၾက၏။ လုပ္ပုိင္ခြင့္ရွိ၏။ အျပစ္မဆုိသာေပ။ မိမိတုိ႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား အတုယူရမည္ဆုိသည္ကုိ သိရွိနားလည္ဖုိ႔ ေျပာရျခင္းျဖစ္သည္။
တိပိဋက မင္းကြန္းဆရာေတာ္ႀကီးသည္ပင္လွ်င္ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္း အားေပးၾကဖုိ႔ ကူညီၾကဖုိ႔ မိန္႔မွာ ေတာ္မူခဲ့ဖူးပါသည္။ ``သမဂၢါနံ တေပါ သုေခါ- ကုိယ့္အခ်င္းခ်င္း စည္းလုံးမွ အခက္အခဲမွန္သမွ် ေက်ာ္လႊားႏိုင္ မည္´´ဟူေသာ ဘုရားျမတ္စြာ၏ အဆုိအမိိန္႔ကုိ လုိက္နာၾကမည္ဆုိလွ်င္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားသည္ အထက္ တန္းက်က် မ်က္ႏွာပန္းလွလွျဖင့္ ေနႏုိင္သည္ဆုိသည္ကို မည္သည့္ေဗဒင္ဆရာကိုမွ် ေမးစရာ မလိုေပ။
မည္သည့္အလုပ္ကုိပဲလုပ္လုပ္ ``တစ္ေယာက္အား´´ႏွင့္ လုပ္ကုိင္ေဆာင္ရြက္ျခင္းထက္ ``ဆယ္ ေယာက္အား´´ ႏွင့္ လုပ္ကုိင္ေဆာင္ရြက္ျခင္းက ပုိ၍ထိေရာက္၏။ ယေန႔ေခတ္၌ ႏုိင္ငံရပ္ျခားတုိင္းျပည္မ်ားသုိ႔ သြားေရာက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ေနၾကသည့္ ျမန္မာျပည္သားတုိင္းရင္းသားမ်ားကုိ ေျမာက္ျမားစြာ ေတြ႕ရွိရေပသည္။ စည္းလုံးမႈ ညီညြတ္မႈသည္ ယင္းကဲ့သုိ႔တုိင္းတစ္ပါးမွာေနၾကသည့္သူမ်ားမွာ ပုိ၍ အေရးႀကီး၏။ တုိင္းတစ္ပါးတုိ႔၌ ``အလုပ္အကုိင္၊ ေနရာတုိက္ခန္း၊ အစိုးရ႐ုံး´´စသည္တုိ႔ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး အခက္အခဲေပါင္းမ်ားစြာကို ေတြ႕ ရွိႏိုင္ေပသည္။ ယင္းအခက္အခက္မ်ားကုိ စုေပါင္းၿပီးေျဖရွင္းမွ ပုိ၍ အဆင္ေျပႏုိင္ပါ၏။
လူတစ္ရာအတူေနေသာ္လည္း ``သူတစ္လူငါတစ္မင္း´´ ျဖစ္ေနၾကလွ်င္ ``တစ္ရာအား´´ မရွိေတာ့။ တခ်ိဳ႕ရြာ၊ ရပ္ကြက္တုိ႔၌ ဘာသာျခားလူဦးေရထက္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္လူဦးေရက အဆမတန္ ပုိ၍မ်ား၏။ သုိ႔ေသာ္ ဘာသာျခားတုိ႔ကား စည္းလုံးမႈရွိရကား စီးပြားေရး၊ လူမႈေရးစသည္တုိ႔၌ ဘာသာျခားတုိ႔ကပဲ ေရွ႕ကဦးေဆာင္ ေနပါေတာ့သည္။ မနာလုိ၍ ေျပာျခင္းမဟုတ္ပါ။ အတုယူလုိေသာေၾကာင့္ ေျပာရျခင္းျဖစ္၏။
ထုိအေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ ``အမ်ားအတြက္´´ဆုိသည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ားကို တစ္ခုၿပီးတစ္ခု တုိးခ်ဲ႕ၿပီး ညီညီညြတ္ညြတ္ႏွင့္ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ၾကဖုိ႔ အထူးလုိအပ္ေနပါၿပီ။ အမ်ိဳး ဘာသာ သာသနာအတြက္ တက္ကုန္ရြက္ကုန္လႊင့္ၿပီး စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ားကုိ လုပ္ကုိင္ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ၾကလွ်င္ ျမန္မာ့တုိင္းရင္းသားမ်ား မႀကီးပြားစရာ အေၾကာင္းမရွိေပ။ ထုိကဲ့သုိ႔လုပ္ကုိင္ေဆာင္ရြက္ျခင္းသည္ သမၼာသမၺဳဒၶ ေခၚတြင္ ျမတ္ဘုရားရွင္၏ အလုိဆႏၵႏွင့္ ကိုက္ညီပါေၾကာင္း တင္ျပလုိက္ရပါသည္။
သီတဂူ- အရွင္ေဒ၀ိႏၵာဘိ၀ံသ
(ashindevindabhivamsa@gmail.com)
သီတဂူကမၻာ့ဗုဒၶတကၠသုိလ္၊ စစ္ကုိင္း
သံေ၀ဂလကၤာ
ငါတို႔ေနရာ, ဤကမၻာ, တဏွာအုပ္စိုးသည္။
တဏွာေစရာ, မေနသာ, ေဖြရွာဆက္ရသည္။
ရသည့္ဥစၥာ, ခ်စ္သူပါ, စြန္႔ခြာသြားရမည္။
တကယ့္အေရး, တကယ့္ေဘး, ဘယ္ေသြးဘယ္သားမကယ္ၿပီ။
ငါႏွင့္ရြယ္တူ, ငါ့ေအာက္လူ, ႀကီးသူေသၾကမ်ားလွၿပီ။
ခဏမစဲ, အိုစၿမဲ, ကိုယ္လဲေသဘက္နီးခဲ့ၿပီ။
ဇရာမီးေတာင္, ကိုယ္ထည္းေလာင္, ေသေအာင္ၿမႇိဳက္ေတာ့သည္။
မေသရခင္, သြားလမ္းစဥ္, ႀကိဳတင္ျပင္သင့္သည္။
ဒါနသီလ, ဘာ၀နာ, လမ္းသာတြင္လိမ့္မည္။
မဂၢင္ယာဥ္ႀကီး, အျမန္စီး, ခရီးထြက္ေတာ့မည္။
အခ်ိန္မဆိုင္းဘဲ ခ်က္ခ်င္း အက်ိဳးရေသာ ခ်မ္းသာ
ေလာကီအာရံု ကာမဂုဏ္ ခ်မ္းသာဆိုတာ
ခံစားခ်င္တဲ့စိတ္ျဖစ္တာနဲ႕ တျပိဳင္နက္
ခ်က္ခ်င္းခံစားရတဲ့ ခ်မ္းသာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး ။
မခ်ိန္ယူရတဲ့ ခ်မ္းသာ ၊ အခ်ိန္ဆိုင္းရတဲ့ ခ်မ္းသာပါ ။
ဘာအလုပ္လုပ္ပဲလုပ္လုပ္
ပါရမီျဖစ္ေအာင္လုပ္ဖို႕ အေရးၾကီးပါတယ္ ။
လူမႈစီးပြားေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႕
တမလြန္ေကာင္းက်ိဳးေတာင့္တခ်က္ေတြကို
ေဘးခ်ိတ္ေခ်ာင္ထိုးထားလိုက္ျပီး
နိဗၺာန္ခ်မ္းသာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႕
အမ်ားေကာင္းက်ိဳးေတာင့္တခ်က္ေတြကို
ေရွ႕တန္းတင္ ဦးညြတ္ထားလိုက္ရင္
လုပ္သမွ် ပါရမီ ျဖစ္ပါျပီ ။
ပါရမီေျမာက္တဲ့ အလုပ္တိုင္းဟာ
လက္ငင္းခ်မ္းသာတဲ့ အကာလိက အလုပ္ေတြပါပဲ ။
မသိျခင္း ငါးပါးနဲ႕ အသက္ရွင္ေနတဲ့ဘ၀
၁။ ဇိ၀ိတ ၊ ဘယ္အသက္အရြယ္မွာ ေသမယ္ဆိုတာလည္း မသိႏိုင္ၾကဘူး ။
၂။ ဗ်ာဓိ ၊ ဘယ္အနာေရာဂါနဲ႕ ေသရမယ္ဆိုတာကိုလည္း မသိႏိုင္ၾကဘူး ။
၃။ ကာလ ၊ ေသရမယ့္ အခ်ိန္ကိုလည္း မသိႏိုင္ၾကဘူး ။
၄။ ေဒဟနိေကၡပန ၊ ေသျပီးတဲ့ေနာက္ မိမိရဲ႕အေလာင္းေကာင္ကို ဘယ္ေနရာမွာ ပစ္ခ်ခံရမလဲ ဆိုတာကိုလည္း မသိႏိုင္ၾကဘူး ။
၅။ ဂတိ ။ ေသလြန္ျပီးေနာက္ ဘယ္ဘ၀ကို လားေရာက္ရမယ္ ၊ ဘယ္ဂတိကို သြားရမယ္ဆိုတာလည္း ၾကိဳျပီးေတာ့ မသိႏုိင္ၾကဘူး ။
အသက္ငယ္ရြယ္တုန္း ကာမဂုဏ္ခံစားျပီး
အသက္ၾကီးရင့္မွ တရားအားထုတ္မယ္လို႕
ႏွလံုးသြင္းထားသူေတြ အတြက္
တကယ္လို႕မ်ား ငယ္တုန္းရြယ္တုန္း
ေသဆံုးသြားခဲ့ရင္ တရားအားထုတ္ဖို႕
အခ်ိန္ေကာင္း အခြင့္ေကာင္းေတြ
လက္လြတ္ဆံုးရံႈးသြားပါလိမ့္မယ္ ။
ေလာကဓံခံႏိုင္ရည္ ရွိဖို႕နဲ႕
ဘ၀မွာ လိုအင္ဆႏၵေတြ မမ်ားဖို႕အတြက္
တေန႕က်ရင္ေသရမွာပဲ လို႕
ေသျခင္းတရားနဲ႕ပတ္သတ္ျပီး
ဆင္ျခင္ၾကရပါမယ္ ။
စိတ္ေကာင္း ႏွလံုးေကာင္း ရွိဖို႕နဲ႕
၀ိပသနာစိတ္ကေလး
အဆက္မျပတ္ျဖစ္ဖို႕အတြက္
အခ်ိန္မေရြး ေသႏိုင္တယ္
ခဏေနရင္ ေသသြားႏိုင္တယ္ လို႕
ေသျခင္းတရားနဲ႕ ပတ္သတ္ျပီး
ဆင္ျခင္ၾကရပါမယ္ ။
ေသျခင္းတရားကို အျမဲသတိရွိေတာ့
ေနျခင္းတရားမွာလည္း
အျမဲ သတိလႊမ္းမိုးေနေတာ့တာေပါ့ ။
အေသမေမ့ရင္ အေနမေမ့တာ သဘာ၀ပါပဲ ။
သာသနာႏွင့္ေတြ႔ရခိုက္
ဘုရားသာသနာေတာ္တြင္းမွာလူျဖစ္ပါလ်က္
၀ိပႆနာကုသိုလ္မွရမသြားဘူးဆုိရင္
သာသနာေတာ္ႏွင့္ ေတြ႕ရက်ိဳးမနပ္ဘူး။
ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ဒါန၊ သီလ၊ သမထ
ကုသိုလ္ဆုိတာေတြက သာသနာပမွာလည္းရွိတယ္။
၀ိပႆနာကေတာ့ သာသနာပမွာမရွိဘူး။---- ဒါ႔ေၾကာင့္ပါပဲ။
ကံသာလွ်င္အမိ၊ ကံသာလွ်င္အဖ
၁။ သူ႕ကုိသတ္ျဖတ္၊ သက္တုိတတ္၊ မသတ္အသက္႐ွည္။
၂။ ညႇဥ္းဆဲသူကား၊ အနာမ်ား၊ သနားက်န္းမာသည္။
၃။ ေဒါသမီးလွ်ံ၊ အက်ည္းတန္၊ သည္းခံ လွပသည္။
၄။ မနာလုိမွာ၊ ေျခြရံကြာ၊ ၾကည္သာ ေျခြရံစည္။
၅။ မေပးလႉက၊ မြဲျပာက်၊ လႉမွ ေပါၾကြယ္သည္။
၆။ မ႐ုိမေသ၊ မ်ဳိးယုတ္ေခ်၊ ႐ုိေသမ်ဳိးျမတ္သည္။
၇။ မေမးမျမန္း၊ ဥာဏ္ျမင္ကန္း၊ စုံစမ္းဥာဏ္ႀကီးသည္။
၈။ ဆုိးတာျပဳက၊ ဆုိးတာရ၊ ေကာင္းမွေကာင္းစားသည္။
၉။ ဆုိးေကာင္းႏွစ္တန္၊ကံစီမံ၊ ခံစံၾကရသည္။
ေအာင္ၿခင္းရွစ္ပါး ကဗ်ာမ်ား
၁။ ေျခာက္ဘံုပိုင္ျငား မာရ္နတ္သားမွာ၊
တစ္ေထာင္လက္႐ံုး သူ႔ဘုန္းဖန္ကာ။
နတ္စစ္သည္ေပါင္း ေထာင္ေသာင္းႏွင့္သာ၊
ပလႅင္တြက္ စစ္ဖက္ၿပိဳင္လုလာ။
ျမတ္ဘုရားက ဒါနညႊန္ရာ၊
ေျမ ေလၿခိမ့္အံုး ထစ္ခ်ဳန္းလာကာ။
ေၾကာက္လန္႔မာရ္ယုတ္ ေနာက္ဆုတ္ေျပးခြာ၊
အေခါင္နင္း ေအာင္ျခင္း ပထမ မဂၤလာ။
၂။ မာရ္နတ္သားထက္ ဆထက္လြန္ကာ၊
အာဠာ၀က ၾကမ္းလွမွန္စြာ။
ညဥ့္သံုးယံလံုး ပစ္မႈန္းေလကာ၊
လက္နက္စြဲ ၿပိဳင္ပြဲသူျပဳလာ။
သည္းခံစိတ္သံုး ရႊင္ျပံဳးၾကည္သာ၊
ျမတ္ဘုရားက ဆံုးမေလရာ။
ထံေတာ္ပါးသို႔ ၀တ္တြား၀င္လာ၊
အေခါင္နင္း ေအာင္ျခင္း ဒုတိယ မဂၤလာ။
၃။ နာဠာဂီရိ မည္ရွိေၾကျငာ၊
ၾကမ္းတမ္းေလျငား ထင္ရွားမွန္စြာ။
မုန္ယိုယစ္မူး ႐ူးတဲ့အခါ၊
ေစလႊတ္ျငား ဘုးရားထံသို႔သာ။
ရာဟုလာသား မျခားမွန္စြာ၊
ဗုဒၶျမတ္ဖ်ား ထားျငားေမတၱာ။
ဆင္ေျပာင္ႀကီးက ဦးခ်ေနရွာ၊
အေခါင္နင္း ေအာင္ျခင္း တတိယ မဂၤလာ။
၄။ အဂၤုလိမာ နာမေၾကျငာ၊
လူျမင္ရာဖမ္း ၾကမ္းတမ္းသတ္ကာ။
လက္ညိႇဳးပန္းမ်ား ဆင္ထားမွန္စြာ၊
ျမတ္ဘုရား သတ္ျငားသူလိုက္ရွာ။
လိုက္ရင္းေတြးဆ ဗုဒၶထံမွာ၊
ခို၀င္၀ပ္လွ်ဳိး ရွိခိုးေလရာ။
ဧဟိဘိကၡဳ ေခၚျပဳမွန္စြာ၊
အေခါင္နင္း ေအာင္ျခင္း စတုတၳ မဂၤလာ။
၅။ စိဥၥမာန အလွကညာ၊
ဆရာတိတၳိ စိတ္ရွိေစရာ။
ကိုယ္၀န္ဟန္ထား သစ္သားကိုသာ၊
လူ႔ဘုရား မုသားစြပ္စြဲလာ။
ငါႏွင့္မယ္မင္း ျဖစ္ျခင္းကိုသာ၊
သိေစသားဟု ဘုရားမိန္႔ရာ။
နတ္တို႔ဖ်က္ခ် ရွက္ရစိဥၥာ၊
အေခါင္နင္း ေအာင္ျခင္း ပဥၥမ မဂၤလာ။
၆။ သစၥကပရိဗိုဇ္ သူမိုက္နာမာ၊
ၿပိဳင္သူဖက္ကင္း ထက္ျခင္းပညာ။
၀ါဒၿပိဳင္ပြဲ ဆင္ႏြဲမည္သာ၊
လူ႔ဘုရား ထံပါးလာၾကရွာ။
အနတၱႏွင့္ အတၱဆိုရာ၊
အနတၱစစ္ ျဖစ္ေတာ့ေလကာ။
ဆရာသစၥက ႐ႈံးရသည္သာ၊
အေခါင္နင္း ေအာင္ျခင္း ဆ႒မ မဂၤလာ။
၇။ နေႏၵာပနႏၵ နာမထန္စြာ၊
ျမင္းမိုရ္ေတာင္လံုး ပတ္ဖံုးေခြကာ။
ေၾကာက္ဖြယ္ႀကီးမား ျပဳျငားမွန္စြာ၊
လူ႔ဘုရား ေစာ္ကားေလေတာ့တာ။
သားေတာ္ရွင္ေမာဂ္ တင္ေျမႇာက္ထိုခါ၊
နည္းလမ္းျပ၍ ဆံုးမေစရာ။
လူ႔သြင္ဖန္ဆင္း ၀ပ္ဆင္း၀င္လာ၊
အေခါင္နင္း ေအာင္ျခင္း သတၱမ မဂၤလာ။
၈။ ဗကမည္ျငား မွတ္သားျဗဟၼာ၊
ပစ်ာန္ဘံုသား ျဖစ္ျငားမွန္စြာ။
စည္းစိမ္ယစ္မူး အထူးသာယာ၊
သူ႔စိတ္ထဲ ဒါဘဲျပည္ေခမာ။
ျဗဟၼာဘံုသို႔ ႂကြလို႔မွန္စြာ၊
သခၤါရလမ္း ေမွ်ာ္မွန္းေစရာ။
မွားတာ၀န္ခ် ဗကျဗဟၼာ၊
အေခါင္နင္း ေအာင္ျခင္း အ႒မ မဂၤလာ။
ဒုကၡသစၥာ
ဒုကၡသစၥာ (ဆင္းရဲျခင္းအမွန္တရား) ဆိုသည္မွာ ဘ၀အသစ္ ျဖစ္ရျခင္းေၾကာင့္ ဆင္းရဲျခင္း၊ အိုရျခင္းဆင္းရဲ၊ နာရျခင္းဆင္းရဲ၊ ေသရျခင္းဆင္းရဲတို႔အျပင္ စိုးရိမ္ပူေဆြးျခင္း၊ ငိုေၾကြးျခင္း၊ ကိုယ္ဆင္းရဲျခင္း၊ စိတ္ဆင္းရဲျခင္း၊ ျပင္းစြားပူပန္ျခင္းစေသာ ဆင္းရဲျခင္းအေပါင္းကို ေခၚဆိုျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ၄င္းအျပင္ မခ်စ္မႏွစ္သက္အပ္ေသာ ပုုဂၢိဳလ္အာရံုတို႔ႏွင့္ ေတြ႕ဆံုယွဥ္တဲြရျခင္းဆင္းရ ဲ၊ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္အပ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္အာရုံတို႔ႏွင့္ ကဲြကြာရျခင္းဆင္းရဲ၊ လိုခ်င္လ်က္ မရျခင္းဆင္းရဲ၊ အက်ဥ္းခ်ဳပ္အားျဖင့္ ငါ။ ငါ့ဟာ စသည္ျဖင့္ စဲြလမ္းတတ္ေသာ ဥပါဒါနကၡႏၶာ (ခႏၶာငါးပါး)ကို ရရွိျခင္း ဆင္းရဲစေသာ ဆင္းရဲျခင္းမ်ဳိးအားလံုးကိ ု ဒုကၡသစၥာဟု ေခၚဆိုပါသည္။
ေလာကီနယ္ပယ္ လူ တိရစာၦန္ စသည္တို႔၏ ဘ၀သက္တမ္း တေလွ်ာက္တြင္ သာယာေပ်ာ္ရႊင္မႈဟု ဆိုအပ္ေသာ ေလာကီခ်မ္းသာျခင္းမ်ားနွင္ ့ ေလာကီ စ်ာန္ခ်မ္းသာတို႔သည္ပင္ ဒုကၡ(ဆင္းရဲျခင္း) ဟူ၍ ဗုဒၶျမတ္စြာေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ေလသ ည္။
ဒုကၡသေဘာကို ၃-မ်ဳိး ခဲြျခား မွတ္သားႏိုင္သည္။
(၁)သာမန္ဆင္းရဲျခင္းသေဘာ ဒုကၡဒုကၡ၊
(၂)ေဖာက္ျပန္ပ်က္စီးမႈေၾကာင ့္ ျဖစ္ေပၚရေသာ ၀ိပရိဏာမဒုကၡ၊
(၃)ျပဳျပင္စီရင္ျခင္းခံရသည္ ့ သေဘာ သခၤါရဒုကၡ။
ေလာကတြင္ ေတြ႕ၾကံဳခံစားၾကရေသာ ပဋိသေႏၶေနရျခင္း၊ အိုရျခင္း၊ နာရျခင္း၊ ေသရျခင္း၊ မခ်စ္မႏွစ္သက္အပ္ေသာ သတၱ၀ါသခၤါရတို႔ႏွင့္ အတူတကြ ေပါင္းယွဥ္ရျခင္း၊ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္အပ္ေသာ သတၱ၀ါသခၤါရတို႔ႏွင့္ ေကြကြင္းခဲြခြာရျခင္း၊ မိမိလိုအင္ဆႏၵ မျပည့္၀ျခင္း၊ စိုးရိမ္ပူေဆြးရျခင္း၊ ငိုေၾကြးရျခင္း၊ စိတ္ႏွလံုး မသာယာျခင္း သည့္ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ ျငိဳျငင္ပင္ပန္းျခင္းတို႔သ ည္ သာမန္ဆင္းရဲျခင္း အနက္သေဘာရွိသာ ဒုကၡဒုကၡတြင္ အက်ံဳး၀င္ေလသည္။
သခၤါရဒုကၡကို နားလည္သေဘာေပါက္ရန္ သတၱ၀ါ, ပုဂၢိဳလ္, ငါ ဟူေသာ သေဘာတရားမ်ား၏ အရင္းအျမစ္ကို နားလည္ရန္ လိုအပ္ေပသည္။ သတၱ၀ါ ပုဂၢိဳလ္ ငါ ဆိုသည္မွာ အစဥ္အျမဲ ေျပာင္းလဲျဖစ္ပ်က္ေနေသာ ရုပ္နာမ္တို႔၏ အစုအေ၀း (ပဥၥဳပါဒါနကၡႏၶာ) သည္ ဒုကၡဆင္းရဲျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သတၱ၀ါသည္ ခႏၶာငါးပါး၊ ခႏၶာငါးပါးသည္ ဒုကၡဆင္းရဲျခင္းျဖစ္သည္။
သတၱ၀ါ လူ ငါ ဟူေသာ ခႏၶာငါးပါးသည္ မတည္ျမဲ၊ အစဥ္ေဖာက္ျပန္ေျပာင္းလဲလ်က္ရွိ၏ ။ မတည္ျမဲသမွ်သည္ ဒုကၡဆင္းရဲျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။
ဤဒုကၡသစၥာကို ေကာင္းစြာသေဘာေပါက္ နားလည္ရန္ အလြန္အေရးၾကီးပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဗုဒၡေဟာၾကားေတာ္မူသည့္အတုိ င္း ဒုကၡ ဆင္းရဲျခင္းကို ျမင္ေသာသူသည္ ဆင္းရဲျဖစ္ေပၚေၾကာင္းကိုလည ္း ျမင္၏။ ဆင္းရဲခ်ဳပ္ရာ (နိဗၺာန္) ကိုလည္း ျမင္၏။ ဆင္းရဲခ်ဳပ္ရာ (နိဗၺာန္) သို႔ သြားရာလမ္းေၾကာင္း ေရာက္ေၾကာင္း အက်င့္ကိုလည္း ျမင္၏။ ထိုသုိ႔ ျမင္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ဒုကၡသစၥာကို ေကာင္းစြာ သေဘာေပါက္ နားလည္ရန္ အလြန္ အေရးၾကီးပါသည္။
အမြန္ျမတ္ဆံုး
ေလာကဓံတရား ရွစ္ပါးတို႔ႏွင့္
ေတြ႔ၾကံဳရေသာအခါ
ျမင့္ျမတ္သူ၏စိတ္သည္
မတုန္လႈပ္ မစိုးရိမ္
ရမၼက္ကင္း၏
အမ်က္ကင္း၏
ဤတရားေလးပါးသည္
အမြန္ျမတ္ဆံုး
မဂၤလာတို႔ေပတည္း
ေနာင္တတရား ၁ဝ-ပါး
ဥစၥာငယ္ခါ မေဖြရွာ
ေနာင္ခါေနာင္တ ရတတ္သည္
ပညာငယ္ခါ မေဖြရွာ
ေနာင္ခါေနာင္တ ရတတ္သည္
စဥ္းလဲယုတ္မာ အခ်စ္ဖ်က္ရွာ
ေနာင္ခါေနာင္တ ရတတ္သည္
သနားမဲ့ခါ သက္သတ္ရွာ
ေနာင္ခါေနာင္တ ရတတ္သည္
သူမယားအား ျပစ္မွားျငား
ေနာင္ကားေနာင္တ ရတတ္သည္
ပစၥည္းရွိခါ မလွဴရွာ
ေနာင္ခါေနာင္တ ရတတ္သည္
ေမြးျမဴမိဘ မျပဳက
ေနာင္တေနာင္ခါ ရတတ္သည္
ဆံုးမၾသဝါ မလိုက္နာ
ေနာင္ခါေနာင္တ ရတတ္သည္
ပညာရွိထံ နည္းမခံ
အမွန္ေနာင္တ ရတတ္သည္
အျမတ္တရား မက်င့္ျငား
ေနာင္ကားေနာင္တ ရတတ္သည္
ၾသ၀ါဒ ၁၂
ဟိုဒကာမၾကီး မလွဴခ်င္၊
အထုပ္ကေလး တျပင္ျပင္၊
အထုပ္ရွင္မွာ ေသလို႔သြား၊
က်န္တဲ့သူက ေ၀လို႔စား၊
ေသတဲသူေတာ့ အလကား၊
ထုပ္မဲ့ထုပ္ လံုေအာင္ထုပ္၊
သိမ္းမဲ့သိမ္း လံုေအာင္သိမ္း၊
ေသာကရင္မွာ ၿငိမ္း။
ၾသဝါဒ ၁၁
ကိုယ့္ကိုမုန္းသူ ေလာကလူ
မည္သူျဖစ္သနည္း
မေကာင္းျပဳသူ ေျပာၾကံသူ
မုန္းသူျဖစ္သတည္း
ကိုယ့္ကိုခ်စ္သူ ေလာကလူ
မည္သူျဖစ္သနည္း
ေကာင္းတာျပဳသူ ေျပာၾကံသူ
ခ်စ္သူျဖစ္သတည္း
ၾသ၀ါဒ 10
အမ်က္ထြက္သူကို
အမ်က္မထြက္သူက
အျမဲႏိုင္၏
မေကာင္းေျပာသူကို
အေကာင္းေျပာသူက
အျမဲႏိုင္၏
ေစးနဲသူကို
ေပးကမ္းသူက
အျမဲႏိုင္၏
မုသားေျပာသူကို
သစၥာဆိုသူက
အျမဲႏိုင္၏
ပစၥုပၸန္ကိုတည့္တည့္ရွဳၾကပါ
-ၿဖစ္ၿပီးအေဟာင္း၊တိတ္ဇာတ္ေၾကာင္းကို
ၿပန္ေၿပာင္းစဥ္းစား၊မၿငီးတြားႏွင့္။
-ေနာင္ခါၿဖစ္လတ္၊အနာဂတ္ကို
ဇာတ္ေၾကာင္းေတြးေတာ၊စိတ္မေမာႏွင့္။
-ၿဖစ္ဆဲဧကန္၊ပစၥဳပၸန္ကို
ေ၀ဖန္ညဏ္ရွဳ၊စဥ္းစားမွဳၿဖင့္
ပူမွဳကင္းစြာေနစမ္းပါေလာ့။
-သို႔ပါေလမွ၊သင့္ဘ၀၀ယ္
ဒုကၡကင္းစြာ၊ခ်မ္းသာလာလိမ့္။
ခင္ပြန္းၾကီး ၁၀ ပါး ကန္ေတာ့နည္း
ဘုရားတပည့္ေတာ္သည္ သံသရာ အစမွစ၍ ယေန႕တိုင္ေအာင္
• ဂုဏ္ေက်းဇူးၾကီးမားၾကကုန္ေသာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးတို႕ အေပၚ၌
• ဂုဏ္ေက်းဇူးၾကီးမားၾကကုန္ေသာ ပေစကဗုဒၶရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးတို႕ အေပၚ၌
• ဂုဏ္ေက်းဇူးၾကီးမားၾကကုန္ေသာ အဂၢသာ၀က ၊ မဟာသာ၀ကရဟႏၱာ အရွင္ျမတ္ၾကီးတို႕ အေပၚ၌
• ဂုဏ္ေက်းဇူးၾကီးမားၾကကုန္ေသာ ရဟႏၱာ အရွင္ျမတ္ၾကီးတို႕ အေပၚ၌
• ဂုဏ္ေက်းဇူးၾကီးမားၾကကုန္ေသာ မိခင္တို႕ အေပၚ၌
• ဂုဏ္ေက်းဇူးၾကီးမားၾကကုန္ေသာ ဖခင္တို႕ အေပၚ၌
• ဂုဏ္ေက်းဇူးၾကီးမားၾကကုန္ေသာ လိမၼာေစရန္ က်ိဳးေၾကာင္းျပဳ၍ ဆံုးမတတ္ေသာ ဆရာသမားတို႕ အေပၚ၌
• ဂုဏ္ေက်းဇူးၾကီးမားၾကကုန္ေသာ သီလဂုဏ္ ၊ ပညာဂုဏ္တို႕ကို ဆည္းပူးျဖည္႕က်င့္လ်က္ရွိၾကကုန္ေသာ လူပုဂၢိဳလ္ ၊ ရဟန္းပုဂၢိဳလ္တို႕ အေပၚ၌
• ဂုဏ္ေက်းဇူးၾကီးမားၾကကုန္ေသာ တရားဓမၼတို႕ကို ေဟာေျပာျပသ ဆံုးမတတ္ေသာ ဆရာသမားတို႕ အေပၚ၌
• ထမင္းတစ္လုပ္ ၊ ေရတစ္မႈတ္ စသည္ျဖင့္ ေပးကမ္းခ်ီးျမွင့္ ေထာက္ပံ႔ဖူးေသာ ေက်းဇူးရွင္ပုဂၢိဳလ္တို႕ အေပၚ၌
ကာယကံ ၊ ၀စီကံ ၊ မေနာကံ သံုးပါးေသာ ကံတို႕ျဖင့္ ျပစ္မွားမိခဲ့သည္ရွိခဲ့ပါေသာ္ ထိုအျပစ္တို႕ကို ေပ်ာက္ပါေစျခင္း အက်ိဳးငွာ ရိုေသျမတ္ႏိုး လက္စံုမိုးí ရွိခိုးပါ၏ဘုရား …
ဤသို႕ ရွိခိုးပူေဇာ္ဖူးေျမာ္မာန္ေလ်ာ့ ကန္ေတာ့ရေသာ ေကာင္းမႈကံ ေစတနာတို႕ေၾကာင့္ အလံုးစံုေသာ ေဘးေရာဂါ အႏၱရယ္ အေပါင္းတို႕မွ ကင္းေ၀းျပီးလွ်င္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ေဟာၾကားေတာ္မႈေသာ သစာေလးပါး ျမတ္တရားကို ေကာင္းစြာသိျမင္၍
နိဗာန္သို႕ ၀င္ႏိုင္ေသာကိုယ္ ျဖစ္ပါရေစသား အရွင္ဘုရား …
ေလာကီမဂၤလာ အျဖာျဖာတို႕သည္လည္း စိတ္ၾကံတိုင္း ေတာင္းတတိုင္း လြယ္ကူလ်င္ျမန္စြာ ျပည့္စံုí ႏွလံုးစိတ္၀မ္း ေအးခ်မ္းရပါေစသား အရွင္ဘုရား …
ခင္ပြန္းၾကီး ၁၀ ပါးအား ျပစ္မွားသူတို႕ ၾကံဳရမည့္ ဒဏ္ ၁၀ ပါး
1. ျပင္းထန္ေသာ ဦးေခါင္းနာ စသည့္ ေ၀ဒနာမ်ားျဖစ္ျခင္း
2. ပိုင္ဆိုင္ေသာ ဥစာ ပစည္းမ်ား ဆုတ္ယုတ္ပ်က္စီးျခင္း
3. လက္ ေျခ ျပတ္ျခင္း ၊ ကိုယ္အဂၤါ ပ်က္စီးျခင္း
4. ကုသ၍မရႏုိင္ေသာ ၾကီးေလးသည့္ ေရာဂါမ်ားျဖစ္ျခင္း
5. ရူးသြပ္ျခင္း ၊ စိတ္မတည္မျငိမ္ျဖစ္ျခင္း
6. မင္းျပစ္ ၊ မင္းဒဏ္ ခံရျခင္း
7. မတရားသျဖင့္ စြပ္စြဲခံရျခင္း
8. ေဆြမ်ိဳးေကာင္း ၊ မိတ္ေဆြေကာင္း မရရွိျခင္း
9. စည္းစိမ္ဥစာ အေျခြအရံမ်ား ပ်က္စီးျခင္း
10. ေနရာ တိုက္ အိမ္ မီးေလာင္ပ်က္စီးျခင္း
ပစဳပၸန္ဘ၀၌ ထိုဒဏ္ ၁၀ ပါး သင့္မည့္အျပင္ ေသလြန္သည္႕အခါ၌လည္း အပါယ္ငရဲသို႕ က်ေရာက္ႏိုင္ပါသည္ ။
ခင္ပြန္းၾကီး ၁၀ ပါးအား ပူေဇာ္ျခင္း အက်ိဳး
1. အစားအစာ မရွားပါးျခင္း
2. ေရာက္ရာအရပ္၌ ေလးစားပူေဇာ္ခံရျခင္း
3. ရန္သူမ်ိဳးငါးပါးႏွင့္ ကင္းေ၀းႏိုင္ျခင္း
4. လူခ်စ္လူခင္ ေပါမ်ားျခင္း
5. ပရိသတ္အလယ္ တင့္တယ္စြာ ေနႏိုင္ျခင္း
6. ေကာင္းသတင္းဂုဏ္ ေက်ာ္ေစာျခင္း
7. အေျခြအရံ မ်ားျခင္း
8. စီးပြားဥစာ ဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတတ္ျခင္း
9. ေဘးဒုကၡၾကံဳေသာ္ အကူအညီရျခင္း
10. သားေကာင္း သမီးေကာင္း ရရွိႏိုင္ျခင္း
